Παιδιά στο Περιθώριο, Κυκλώματα στο απυρόβλητο/ Το έγκλημα στα Άνω Λιόσια και η ενοχή ενός ανάλγητου κράτους

Γράφει η Αγλαΐα Νάτσικα

Καθηγήτρια Μουσικής

 Τα όσα τραγικά συνέβησαν στο νηπιαγωγείο στα Άνω Λιόσια δεν είναι απλώς μια «κακιά στιγμή» ούτε ένα μεμονωμένο πειθαρχικό παράπτωμα. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που σαπίζει από την αδιαφορία, η κραυγή απόγνωσης παιδιών που μεγαλώνουν μες στη φτώχεια, και ταυτόχρονα το πιο ηχηρό κατηγορώ απέναντι σε ένα ανάλγητο κράτος.

Το κατεστημένο βολεύεται να χύνει κροκοδείλια δάκρυα, να στοχοποιεί ολόκληρους πληθυσμούς και να κρύβει κάτω από το χαλί τις τεράστιες ευθύνες του. Όμως η αλήθεια είναι ωμή και δεν κρύβεται πια: το κράτος είναι διπλά ένοχο.

Από τη μία, το κράτος θυμάται τους καταυλισμούς και τους θύλακες της εξαθλίωσης μόνο όταν είναι να στείλει τα ΜΑΤ, την καταστολή και τα δακρυγόνα. Τους αφήνει στοιβαγμένους σε άθλιες παραγκουπόλεις, βολεμένα θύματα στον θεσμικό και κοινωνικό ρατσισμό που τους αντιμετωπίζει σαν πολίτες Β' κατηγορίας και ταυτόχρονα τους αφήνει ανεξέλεγκτους στα κυκλώματα της νύχτας και της παρανομίας. Τους περιθωριοποιεί συνειδητά, στερώντας τους τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Και την ίδια στιγμή, συγκαλύπτει τη βαριά εγκληματικότητα, την παιδική πορνεία, την παιδική εκμετάλλευση και τη φρικτή κακοποίηση ανηλίκων που γεννούν αυτά τα κυκλώματα στα σκοτάδια των γκέτο. Κλείνει τα μάτια γιατί το σύστημα βολεύεται να θρέφεται από τη σήψη και τη γκετοποίηση.

Αυτά τα παιδιά και οι οικογένειές τους πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα από τους άθλιους καταυλισμούς και τον βάλτο της εκμετάλλευσης. Αυτό που απαιτείται δεν είναι τα κοροϊδευτικά, πελατειακά επιδόματα της φιλανθρωπίας και της εξαγοράς, αλλά στιβαρή, μόνιμη και ουσιαστική κοινωνική μέριμνα. Δουλειά με δικαιώματα για τους γονείς, αξιοπρεπής στέγη, δημόσια δωρεάν υγεία και παιδεία.

Από την άλλη, το κράτος εμφανίζεται ως σκληρός τιμωρός απέναντι σε αυτούς που παλεύουν στην πρώτη γραμμή. Αφήνει τους εκπαιδευτικούς μόνους, απροστάτευτους και εκτεθειμένους μέσα σε σχολεία-φαντάσματα, χωρίς καμία στήριξη, χωρίς ψυχολόγους, χωρίς υποδομές, για να τους φορτώσει μετά όλες τις ευθύνες της δικής του χρεοκοπίας. Το κράτος οφείλει να είναι δίπλα στους δασκάλους και όχι απέναντί τους, θωρακίζοντας το σχολείο και όχι συγκαλύπτοντας τα αδιέξοδα.

Όμως ας μην γελιόμαστε: μια τέτοια τιτάνια προσπάθεια θέλει κόπο, επιμονή και χρόνο. Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Εκεί ακριβώς αποδεικνύεται η αξία ενός πραγματικού κράτους πρόνοιας, ενός κράτους αρωγού και βοηθητικού προς τους πολίτες, που στέκεται ακλόνητο δίπλα σε κάθε δύσκολη προσπάθεια, επιμένει, επενδύει και δεν τα παρατάει με την πρώτη «στραβή» ή την πρώτη έκρηξη, ούτε χρησιμοποιεί τα παραστρατήματα ως άλλοθι για να εγκαταλείψει το πεδίο.

Αυτά τα παιδιά δεν χρειάζονται ούτε καταστολή ούτε περιφρόνηση. Έχουν απόλυτη ανάγκη από προστασία, στέγη, τροφή, μια ζεστή αγκαλιά και βαθιά ενσυναίσθηση. Χρειάζονται ένα χέρι που δεν τα δείχνει με το δάχτυλο, αλλά τα τραβάει έξω από την κόλαση. Χρειάζονται μόρφωση, ευκαιρίες και ένα δημόσιο σχολείο που θα είναι καταφύγιο και όχι αρένα.

Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν χαρίζεται· κατακτάται με γερά θεμέλια πρόνοιας, με το κράτος δίπλα στα παιδιά, τις οικογένειες και τους δασκάλους, και όχι απέναντί τους. Γιατί όσο πετιούνται παιδιά στα σκουπίδια της εγκατάλειψης, καμία κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένη.

Αγλαΐα Νάτσικα

Καθηγήτρια Μουσικής