Ιωάννινα :Προτάσεις για το αυτονόητο...

Μας μιλούν καθημερινά για «βιώσιμη κινητικότητα», για «τουριστική αναβάθμιση» και για τα Ιωάννινα του μέλλοντος. Την ίδια στιγμή, μια βόλτα στην Ακτή Μιαούλη, κάτω από τα ιστορικά πλατάνια της πόλης, αρκεί για να γκρεμίσει κάθε επικοινωνιακό αφήγημα και να αποκαλύψει τη σκληρή πραγματικότητα: την απόλυτη αδιαφορία και την έλλειψη βασικού σχεδιασμού από τη Δημοτική αρχή.

Η Ακτή Μιαούλη δίπλα στη λίμνη αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα του πώς μπορεί κανείς να υποβαθμίζει την καθημερινότητα των πολιτών αλλά και την εικόνα της περιοχής.

Οι πρώτες φωτογραφίες αποτυπώνουν την τωρινή, τριτοκοσμική πραγματικότητα: εκεί που ήταν να γίνει πεζοδρόμιο (είναι εμφανή τα κράσπεδα) μόνο εγκατάλειψη, αγριόχορτα και αυτοκίνητα. Οι πεζοί πρέπει να βαδίσουν μέσα στο οδόστρωμα κι ας υπάρχει η φυσική σκιά πολλών πλατάνων που ευτυχώς δεν πειράχτηκαν από την ασθένεια. Αντί λοιπόν για ένα δεύτερο πεζοδρόμιο, έναν ζωντανό πνεύμονα περιπάτου, ο χώρος έχει αφεθεί στην τύχη του, θυμίζοντας παραμελημένο οικόπεδο παρά αστικό ιστό μιας ιστορικής πόλης.

Οι επόμενες εικόνες δείχνουν πώς θα μπορούσε να είναι αυτό το πεζοδρόμιο. Ένας σύγχρονος, στρωμένος πεζόδρομος με κυβόλιθους ή πλάκες, με πλήρη σεβασμό στα υφιστάμενα πλατάνια (με ειδικές προβλέψεις για τις ρίζες τους).

Πόσο δύσκολο είναι τελικά το αυτονόητο; Πόσες θητείες και χρόνια πρέπει να περάσουν ακόμη μέχρι να βρεθεί ένας άνθρωπος που θα κάνει πράξη κάτι που θα ωφελήσει την πόλη;

Πώς θα μπορούσε να είναι...

@ Στην οδό Διονυσίου Φιλοσόφου, η συνέχεια της παραλίμνιας διαδρομής κάτω από τον βράχο του Κάστρου, αντιμετωπίζει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα αποσπασματικής φροντίδας και αδιαφορίας.

Το προσβάσιμο πεζοδρόμιο σταματά απότομα, δίνοντας τη θέση του σε έναν χωματόδρομο γεμάτο φύλλα, πέτρες, ρίζες και παλιά, σπασμένα κράσπεδα. Η συνέχεια του περιπάτου κόβεται βίαια, αναγκάζοντας τους πεζούς να κατέβουν στο οδόστρωμα ή να περάσουν απέναντι. Και όμως. Το να συνεχιστεί το πεζοδρόμιο δεν είναι πολυτέλεια, είναι αυτονόητη υποχρέωση...