Ιωάννινα :Ποδηλατόδρομοι... στα χαμένα

 

Ένας ποδηλατόδρομος δεν κρίνεται μόνο από το μήκος του, αλλά από το αν σε πηγαίνει με ασφάλεια από το σημείο Α στο σημείο Β. Τα ασύνδετα τμήματα δεν αποτελούν δίκτυο. Είναι απλώς μερικές επικίνδυνες λωρίδες στην άσφαλτο. Έτσι και ένας ποδηλατόδρομος δεν είναι διακόσμηση. Είναι υποδομή. Και οι υποδομές πρέπει να συνδέονται. Διαφορετικά, δεν δημιουργείς δίκτυο μετακίνησης· δημιουργείς μόνο φωτογραφικά πλάνα για εγκαίνια.

Την ώρα που κατασκευάζονται πανάκριβοι ποδηλατόδρομοι σε όλο το μήκος των παραλιών της Ηπείρου (!) όπου, αντικειμενικά, η καθημερινή χρήση θα είναι ανύπαρκτη, στο λεκανοπέδιο δεν έχει δημιουργηθεί ακόμη ούτε ένα ενιαίο δίκτυο. Οι υπάρχοντες ποδηλατόδρομοι καταλήγουν... στο κενό. Για να πας από τον έναν στον άλλον, πρέπει να κινηθείς ανάμεσα στα αυτοκίνητα και σε στενούς δρόμους, μέχρι να συναντήσεις, αν συναντήσεις, κάποιο επόμενο τμήμα.

Επενδύουμε εκατομμύρια για ποδηλατόδρομους αναψυχής στις ακτές, αλλά αδυνατούμε να ενώσουμε μεταξύ τους λίγα χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων σε μια πόλη όπου ο ποδηλάτης τούς έχει ανάγκη για να πάει στη δουλειά, στο πανεπιστήμιο ή στις υπηρεσίες.

Και ενώ  κατασκευάστηκε ποδηλατόδρομος αρκετών χιλιομέτρων στη λεωφόρο Νιάρχου και ενώ το Πανηπειρωτικό Στάδιο διαθέτει επίσης τον δικό του ποδηλατόδρομο μεταξύ τους δεν συναντιούνται. Για να πάει κάποιος από τον ένα στον άλλον πρέπει να βγει σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας.

Ούτε από το Πάρκο Πυρσινέλλα (Γιαννιώτικο Σαλόνι) μπορεί να πάει κανείς στο Πανηπειρωτικό. Εκεί δεν υπάρχει ούτε πεζοδρόμιο σε συνεχή ροή. Για να μην πούμε βέβαια ότι εντός της πόλης δεν υπάρχει ούτε μέτρο ποδηλατόδρομου. Ο νέος μεγάλος δακτύλιος της πόλης, ένας σύγχρονος οδικός άξονας έξι λωρίδων κυκλοφορίας δεν φαίνεται να διαθέτει ποδηλατόδρομο. Και φυσικά δεν συνδέεται κανένας από τους προαναφερθέντες με τον παραλίμνιο ποδηλατόδρομο.  

 Μεγάλος Δακτύλιος: Χωματερή ναι, ποδηλατόδρομος όχι

Να πούμε βέβαια και του στραβού το δίκιο: Δεν υπάρχει καμία κουλτούρα ποδηλάτου στην πόλη των αυτοκινήτων κι αυτό φαίνεται από το ότι πάνω στους ποδηλατόδρομους βαδίζουν συνήθως οι πεζοί. Δεν είμαστε ούτε Τρίκαλα ούτε Καρδίτσα. Όμως το ποδήλατο κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς παντού στη χώρα. Έχει μηδενικούς ρύπους, μειώνει τα αυτοκίνητα στους δρόμους, δεν πιάνει χώρο, χωράει παντού, σε γλιτώνει από το να ψάχνεις για ώρα θέση πάρκινγκ, δεν  χρειάζεται χρήματα για βενζίνη, για εισιτήριο ή για τέλη κυκλοφορίας πέρα από το ότι γυμνάζει την καρδιά και δυναμώνει τα πόδια διώχνοντας και το άγχος της ημέρας.

Στροφή Κυρα-Φροσύνης: Πεζόδρομος και ποδηλατόδρομος πενήντα εκατοστών... Αρκεί να παρκάρουν -ακόμη και εκεί-  τα αυτοκίνητα... 

Πού είναι όμως η καμπάνια ενημέρωσης στα σχολεία; Πού είναι τα μηνύματα στα τοπικά μέσα; Πού είναι τα σεμινάρια οδικής ασφάλειας, οι δράσεις «πήγαινε στη δουλειά με ποδήλατο», οι εκδηλώσεις που θα πείσουν τον κόσμο να αφήσει το αυτοκίνητο έστω για μικρές διαδρομές;

Η βιώσιμη κινητικότητα δεν χτίζεται μόνο με άσφαλτο και μπογιά. Χτίζεται με αλλαγή νοοτροπίας. Αν δεν ενθαρρύνεις τους πολίτες να χρησιμοποιήσουν το ποδήλατο, οι ποδηλατόδρομοι θα παραμείνουν ακριβές λωρίδες πάνω στον δρόμο, που θα χρησιμοποιούνται περιστασιακά για μια κυριακάτικη βόλτα.

Οι πόλεις που πέτυχαν δεν επένδυσαν μόνο στις υποδομές. Επένδυσαν και στους ανθρώπους. Εδώ, δυστυχώς, φαίνεται πως θεωρούμε ότι αρκεί να κόψουμε μια κορδέλα εγκαινίων και το ποδήλατο θα γίνει μόνο του τρόπος ζωής. Το ποδήλατο γίνεται μέσο μετακίνησης μόνο όταν μια πόλη πείθει τους πολίτες να το εμπιστευτούν καθημερινά.

Όταν όμως οι ποδηλατόδρομοι δεν συνδέονται μεταξύ τους, ο ποδηλάτης αναγκάζεται να εγκαταλείπει τον ποδηλατόδρομο, να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα και στενούς δρόμους μέχρι να βρει ένα ακόμη αποσπασματικό κομμάτι. Δεν μπορεί λοιπόν να δίνονται τεράστιοι προϋπολογισμοί για τα αυτοκίνητα τα οποία γίνονται όλο και περισσότερα ενώ το ποδήλατο οι τοπικές ηγεσίες να κάνουν ότι δεν το βλέπουν και να μην κάνουν ούτε μία νύξη για το απαραίτητο της χρήσης του.

Σκεπτόμενοι πολίτες