334 ημέρες

Γράφει ο Σωτήρης Γιάκης *

“334 μέρες κοιμόμαστε. Κάντε υπομονή 31”.

Από όλα όσα γράφτηκαν για τη μουσική και την κοινή ησυχία στην Ηγουμενίτσα, αυτή ήταν ίσως η πιο αποκαλυπτική φράση.

Όχι για τη μουσική. Για την πόλη.

Αν θεωρούμε φυσιολογικό μια πόλη να «ζει» 31 ημέρες και να αδρανεί τις υπόλοιπες 334, τότε συζητάμε για λάθος πρόβλημα. Ο κάτοικος θέλει να κοιμηθεί, ο επαγγελματίας να δουλέψει και ο νέος να διασκεδάσει. Δεν είναι αντίπαλοι. Αντίπαλος είναι η κακή οργάνωση που τους αναγκάζει να συγκρούονται.

Ο Δήμος γνωρίζει το πρόβλημα. Σύμφωνα με τις επίσημες αναρτήσεις του, από το 2023 επεξεργαζόταν Κανονισμό Μουσικής. Τον Απρίλιο του 2024 έθεσε σε δημόσια διαβούλευση νέο σχέδιο, το οποίο εισήχθη στη Δημοτική Επιτροπή και στο Δημοτικό Συμβούλιο προς έγκριση. Δύο χρόνια αργότερα, Κανονισμός Μουσικής δεν εμφανίζεται στην επίσημη ενότητα όπου ο Δήμος αναρτά τους κανονισμούς που έχουν ψηφιστεί και ισχύουν.

Τι απέγινε - και, κυρίως, τι θα αλλάξει πριν από το επόμενο καλοκαίρι;

Χρειάζονται καθαροί κανόνες, τεχνική πρόληψη και διοικητική μνήμη.

Οι όροι παράτασης πρέπει να είναι γνωστοί πριν αρχίσει η σεζόν και οι παρατάσεις να μη χορηγούνται μηχανικά. Άλλο κλειστό κατάστημα με επαρκή ακουστική προστασία και άλλο υπαίθρια μουσική κάτω από κατοικίες. Ο συνεπής επαγγελματίας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται όπως ο υπότροπος: περισσότερη ελευθερία στον πρώτο, μικρότερη ανοχή στον δεύτερο.

Όπου υπάρχει πραγματική όχληση, πρέπει να προηγείται τεχνική λύση: σωστή διάταξη και κατεύθυνση του ήχου, ακουστική προστασία και αντικειμενικός έλεγχος της έντασης. Ο Δήμος ορίζει τους κανόνες και διαχειρίζεται τις παρατάσεις. Η ΕΛ.ΑΣ. ελέγχει την παράβαση. Κάθε βεβαιωμένη παράβαση πρέπει να επιστρέφει στον Δήμο και να μετρά στην επόμενη απόφαση.

Όταν η διαχείριση της νύχτας αρχίζει στις τρεις το πρωί με ένα τηλεφώνημα στην Αστυνομία, έχει ήδη αποτύχει.

Ο κανονισμός, όμως, λύνει μόνο τη νύχτα. Δεν λύνει τις άλλες 334 ημέρες.

Η Ηγουμενίτσα χρειάζεται ένα σχέδιο 365 ημερών που να δημιουργεί πραγματικούς λόγους να έρχεται, να μένει και να ξοδεύει κάποιος στην πόλη όλο τον χρόνο. Όχι ένα ακόμη ασύνδετο πρόγραμμα εκδηλώσεων, αλλά σταθερό ημερολόγιο αστικής και οικονομικής δραστηριότητας: αθλητισμός, θάλασσα, γαστρονομία, πολιτισμός, θεματικά Σαββατοκύριακα, συνέδρια και δράσεις στο παραλιακό μέτωπο.

Κάθε δράση πρέπει να κρίνεται από το αποτέλεσμα: πόσους ανθρώπους έφερε, πόση οικονομική δραστηριότητα δημιούργησε και αν αξίζει να επαναληφθεί. Όχι από τις αφίσες, τις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις που παρήγαγε.

Η συζήτηση αποκάλυψε ότι πολλοί δεν υπερασπίζονται τη φασαρία• υπερασπίζονται την ανάγκη να αισθανθούν ότι η πόλη ζει.

Το ζητούμενο δεν είναι 31 ημέρες περισσότερου θορύβου. Είναι 365 ημέρες περισσότερης ζωής.

Οι 334 ημέρες είναι το πρόβλημα.

*Ο Σωτήρης Γιάκης είναι χειρουργός οδοντίατρος με εξειδίκευση στην εμφυτευματολογία, την ψηφιακή οδοντιατρική και την αναγεννητική ιατρική. Διδάσκει σε μεταπτυχιακά προγράμματα, συμμετέχει σε ερευνητικά έργα και δραστηριοποιείται στον δημόσιο διάλογο με έμφαση στην καινοτομία, την αποτελεσματικότητα και τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις.