Παραμυθιά: Κοιμήθηκε ο ευσεβής ιερέας π. Θεοφάνης Εργολάβος

 

Του π. Ηλία Μάκου
Κοιμήθηκε ένας πραγματικά ευσεβής, αποτυπωνόταν αυτό στο χαρακτήρα του και στην όλη συμπεριφορά του, κληρικός της Μητρόπολης Παραμυθιάς, ο αλησμόνητος π. Θεοφάνης Εργολάβος, σε ηλικία 93 ετών.

Τάφηκε στην Παραμυθιά, συγχοροστατούντων του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιερόθεου (τους συνέδεε συγγενική σχέση) και του Μητροπολίτου Παραμυθίας Σεραπίωνος. 

Ενεργός μέχρι την τελευταία στιγμή στο Θυσιαστήριο του Κυρίου, πέθανε, όπως έζησε. Απλός και παραδοσιακός ως τα τρίσβαθα της ψυχής του, κυκλοφορούσε πάντοτε με εξώρασο και καλυμμαύχι, κρατούσε εν τούτοις όλη την αυστηρότητα για τον εαυτό του και εξαντλούσε όλη την επιείκειά του για τους άλλους. Γι' αυτό, παρότι ολιγογράμματος και σεμνός, έφθασε να γίνει ένας άνθρωπος και κληρικός που σκόρπιζε γύρω την οσμή της ψυχικής ευωδιάς. 

Τον έβλεπες, δεν χρειαζόταν να τον ακούσεις, και έλεγες: Να επιτέλους ένας καλός και ευλαβής παπάς, να επιτέλους  μια ευλογημένη ψυχή. Και την ίδια στιγμή έβγαινες, αναλογιζόμενος τον συνειδητό ιερέα που είχες απέναντί σου, από την απογοήτευση της μοναξιάς. 

Προερχόμενος από φτωχή πολύτεκνη οικογένεια (έξι παιδιά, μεταξύ των οποίων και ο γνωστός φιλόλογος και αυτοδιοικητικός σταα Γιάννινα Σπύρος Εργολάβος) μόχθησε πολύ στη ζωή του ασκώντας το επάγγελμα του κτίστη.  Ωστόσο συμμετείχε ακοπίαστα στην οικοδόμηση ναών, χωρίς πολλές φορές να θέλει αμοιβή, ενώ υπήρξε και επί πολλά χρόνια καλλίφωνος ιεροψάλτης. 

Επειδή θεωρούσε μέγα το μυστήριο της ιερωσύνης, αλλά και τον εαυτό του μικρό και ανεπαρκή  για το μεγάλο έργο της δοξολογίας και της λατρείας του Θεού, αποφάσισε να γίνει ιερέας σε μεγάλη ηλικία. Και ανταποκρίθηκε στην αποστολή του, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και διάθεση να εξαρτά την ύπαρξή του κάθε στιγμή από τη λυτρωτική αγάπη του Χριστού. 

Δεν ξεπέρασε ποτέ τα οριακά σημάδια της ταπεινοφροσύνης και δεν εμφανίστηκε ποτέ με τη φαρισαϊκή έπαρση και υποκρισία, όπως κάνουμε πολλοί από τους κληρικούς.

Στο πρόσωπό του αναγνώριζες τη γνησιότητα και τον κύκλωνες με εμπιστοσύνη.  Και χωρίς να λέει  πολλά λόγια, οι πράξεις του έδειχναν ότι πίστευε με συνέπεια. Αγωνιζόταν να σταθεί με τη χριστιανική ζωή του άξιος του χρέος του. Και τα κατάφερε. 

Άπλωνε την καρδιά του και, χωρίς και ο ίδιος να το καταλαβαίνει, χειραγωγούσε τους άλλους στην αγκαλιά και στη φροντίδα του Θεού. Ήταν μια μορφή που μετουσίωνε, μέσα από ένα  απολύτως προσωπικό και ταυτόχρονα καθαρά λειτουργικό βίωμα,   σε προσευχή τις αγωνίες και τους φωναχτούς  ή αλάλητους στεναγμούς των ανθρώπων.

Και είμαστε σίγουροι ότι και στα ουράνια όπου βρίσκεται, αυτό θα εξακολουθεί να κάνει, προσδοκώντας να φλογιστούν όλων οι ψυχές και να γίνουν λαμπρότερες και από αυτό ακόμα το πυρωμένο ασήμι.