Η Αλεξάνδρα Τσόλκα για την tv ,τα media ,το Epsilon κ.α

Η δημοσιογράφος, συγγραφέας, σύζυγος και μητέρα Αλεξάνδρα Τσόλκα μίλησε στο www.pikosapikos.gr για το σήμερα, το χθες και ίσως και για το αύριο της τηλεόρασης και των media και καταθέτει τις σκέψεις και τις θέσεις της για την πολιτική, τον Μένιο Φουρθιώτη, το Epsilon και το Game of Thrones.

Διαβάστε μία συνέντευξη «ποταμό»…

Ποια είναι όμως η Αλεξάνδρα Τσόλκα;

Η Αλεξάνδρα είναι Συγγραφέας, σεναριογράφος, απόφοιτος υποκριτικής σχολής, δημοσιογράφος, συγγραφέας βιβλίων σύζυγος και μητέρα.

Ως φοιτήτρια έκανε ταμείο στον Ιππόδρομο ως δημοσιογράφος ήταν μαθήτρια σε τοπική εφημερίδα του Ηρακλείου με εκδότη την οικογένεια Παναγοπούλου, στην αρχή της μοίραζε πόρτα πόρτα μετά τις έδιναν να γράψει και κάνα κομματάκι.

«Ο Μιχάλης Ανδρουλιδάκης, η Νάνσυ Μπίσκα, η Τέα Βασιλειάδου και ο Χάρης Ξύδης ήταν οι άνθρωποι που τις έδωσαν την δική της ευκαιρία για να αποδείξει τις ικανότητες της.

Ο Ανδρουλιδάκης της έδωσε χώρο στην Sportime πρώτα, στην Εξουσία και στον Επενδυτή και χρόνο στον Planet. Η Νάνσυ Μπίσκα πίστεψε σε εκείνη. Η Βασιλειάδου την έμαθε ό,τι ξέρει και ο κ. Ξύδης ανέχτηκε την απειρία της μαθαίνοντάς τη να σέβεται τους γραφιάδες και τα χρόνια τους, να δέχεται τη διαφορά και να ξέρει πως η ησυχία είναι για τα νοσοκομεία και η φασαρία για τη δημιουργία.

Ο Νίκος ο Φελέκης, ο Σεραφείμ ο Κοτρώτσος, ο Αντώνης ο Ανδρικάκης, ο αξέχαστος Λυκούργος Κομίνης, η Μαλβίνα, πίστευαν σε εκείνη όταν δεν πίστευε στον εαυτό της εκείνη.
32 χρόνια πλέον στην δημοσιογραφία τι έχει αλλάξει από τότε που ξεκίνησες μέχρι και σήμερα; Νιώθεις και εσύ τον έντονο θάνατο τού έντυπου τύπου και την αντικατάσταση του από τον ηλεκτρονικό τύπο; Ποια η διαφορά του τότε με το σήμερα;

«Άλλοι κόσμοι πια, άλλος αιώνας, επαναστατική η εποχή για το μέσο της επικοινωνίας. Κατά τα άλλα παραμένουν σχεδόν τα ίδια τα πρόσωπα σε τύπο και πολιτική, είναι ίδια η εξουσία των εκδοτών και θέλει γερό στομάχι το να κάνεις τη δουλειά σου με τις αρχές σου, τις αντοχές σου, την ιδεολογία σου. Ή σπίτι θα πας, ή θα δεχτείς τις εκπτώσεις σου, ή που θα είσαι ο τρελός -και ο φτωχός!- του χωριού».

Η Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα μοιάζει να θέλει να βάλει τάξη στην τηλεόραση. Πιστεύεις ότι προσπαθεί να ελέγξει η ακόμα και να φιμώσει την ελευθερία του λόγου;

«Πιστεύω πως η αφετηρία και οι προθέσεις αφορούν στο αυτονόητο και έγινε με καλή πρόθεση. Πιστεύω πως όλο αυτό το εμπόλεμο μελανί που χύνεται ήταν επίσης προβλέψιμο και η μάχη μεγάλη. Όμως, ακόμα δεν είδαμε κανένα αποτέλεσμα και καμία πράξη, μόνο λόγια ακούμε. Και στο τέλος; Στο τέλος οι εργαζόμενοι πληρώνουν το μάρμαρο και το χουμε ζήσει αυτό σαν καμτσικιές στο δέρμα μας, όλοι οι Έλληνες και όχι μόνο οι δημοσιογράφοι φυσικά και οι εργαζόμενοι σε τύπο και τηλεόραση. Φυσικά πάντα κάνουμε μεγάλο ντόρο γύρω απ τους εαυτούς μας, διότι πολύ απλά μπορούμε!».

Τι μπορεί να ήταν αυτό που σε 32 χρόνια πορείας σε «ταρακούνησε» τόσο ώστε να σκεφτείς λίγο αλλιώς τα πράγματα και να πεις ρε παιδί μου ωπα ως εδώ; Υπάρχουν φορές που έκανες υποχωρήσεις και για κάποιες από αυτές να έχεις μετανιώσει; Ένιωσες ποτέ κατά τη διάρκεια της καριέρας σου να γίνεσαι «πιόνι» στα χέρια άλλων;

«Έχω πάει σε τρεις κηδείες ανθρώπων που δουλεύαμε μαζί. Έχω δεχτεί την είδηση αυτοκτονιών ανθρώπων που θεωρούσα δεδομένους. Μαζεύαμε λεφτά επί Alterγια να θάψουμε δικιά μας, φίλη μας, που ερχόταν και δούλευε μετά τις χημικοθεραπείες αμέσως, με την ελπίδα πως πληρωθεί. Πήγαινα σε αγαπημένο μου φίλο απ την ιδία δουλεία στο νοσοκομείο που έκανε μίση την θεραπεία γιατί ένα φάρμακο κόστιζε 1000 ευρώ και ήθελε 7 από αυτά και δεν μπορούσε. Και μετά του έστειλε και εξώδικο το νοσοκομείο για τα έξοδα νοσηλείας. Έζησα εξώσεις, οικογένειες χωρίς ρεύμα, παιδιά με τα περσινά τιρτίρια και μάνες με τρύπια παπούτσια και ζήτουλες στην βαρυχειμωνιά, κάποτε απ τις πλέον κοκέτες του χώρου. Είδα συναδέλφους να καίνε στο τζάκι τα βιβλία τους και να κλαίνε για να ζεστάνουν τα παιδιά τους. Σελίδα και δάκρυ, τόμος και λυγμός! Άλλη πουλάτε τον βαφτιστικό της σταυρό, σε τιμή χρυσού και όχι κοσμήματος, όπως λένε, άλλη τη βέρα της και μια τρίτη ακόμα και τα κειμήλια της μάνας της. Και κάπου εκεί όχι ταρακουνήθηκα, αλλά σεισμός έγινε και κατάπιε κάθε ίχνος μεγαλομανίας, ρομαντισμού, ιδεοληψίας, αυτοπαιποίθησης, ψευδαίσθησης -όπως θες πες του- και αν με διακατείχε. Τώρα, για το αν έκανα υποχωρήσεις; Φυσικά! Για το αν μετανιώνω; Όχι. Το καλό και το κακό του καθενός μας υπάρχει, όταν έχεις να επιλέξεις. Όταν, όχι, απλά είναι θέμα επιβίωσης. Αλλά πιόνι στα χέρια κανενός δεν έγινα. Δεν έχω και τόση αξία μάλλον ώστε να νοιάζονται να με κάνουν υποχείριο! Τώρα τα τετριμμένα της δουλειάς ναι, τα πέρασα όπως όλοι μας. Τις φωνές της νεόκοπης εξουσίας, τις προσβολές, τα σπασίματα, τις κακές συνθήκες εργασίες και όλα αυτά με το ύφος «χάρη σας κάνω». Οι εργαζόμενοι έρμαια είμαστε στην κακοτροπία, την οποία πες πως ανέχεσαι αν τουλάχιστον αμείβεσαι ώστε να την ανεχτείς, αν όχι. ε. άσε μας κουκλάκι μου με την κρίση μεγαλείου σου! Πας σε άλλη δουλειά που θα σε αμείβουν και θα σου φέρονται εξίσου κακά».

Υπάρχει κάτι που να σου «στέρησε» αυτή η δουλειά και δεν θα ήθελες να το έχεις χάσει;

«Την αθωότητα μου πως το καλό θα νικήσεις. Πολύ φοβάμαι πως το καλό και το κακό τα χουνε κάνει πλακάκια και είναι μάστορες στην διαπλοκή».

Το τελευταίο διάστημα το θέμα που απασχολεί περισσότερο είναι η τεράστια προσέλευση προσφύγων στην Ελλάδα και η οικονομική κρίση που μοιάζει σαν ένας κυκεώνας που μοιάζει σαν μην τελειώνει ποτέ. Σαν μητέρα, σε αγχώνει αυτό;

«Όχι. Με πληγώνει, με θυμώνει, με οργίζει. Και με τους επιφανείς της δουλειάς μας, απογοητεύομαι για πολλοστή φορά. Οι εποχές είναι δύσκολες και ο φανατισμός σαρώνει αφήνοντας θύματα και κάθε λέξη που γράφεται είναι σφαίρα που πυροδοτείται στα χέρια πωρωμένων, κοινωνικοπαθών ατόμων, γαντζωμένων από σύμβολα. Τη μια, κατά λάθος, γράφεται πως ένας πρόσφυγας πήγε να βιάσει κοριτσάκι 6χρονο στην Ειδομένη και χρειάστηκε ο πατέρας του παιδιού να επέμβει και να πει πως κάνουν λάθος, για να ξεφύγει ο άνθρωπος το λιντσάρισμα, που τα μέσα χαιρέτισαν ως λύση στον άνθρωπο. Δημοσιογράφοι σε πύρινα άρθρα, ως «παλλόμενες ψυχές» της γενιάς μας, ρίχνουν ανάθεμα σε όλους τους μουσουλμάνους. Κάποιοι το πιστεύουν κιόλας! Κάποιοι άλλοι, ακολούθου ρητορικές πολιτικές σχηματισμών, απαξιωμένων ούτως η άλλως απ το σύνολο της κοινωνίας. Οι λαοί του Ισλάμ συνολικά δεν γουστάρουν τις γυναίκες και όποια τολμά να πει, πως αυτές οι αναλύσεις και οι προσεγγίσεις δεν είναι ψύχραιμες, καλείται σκωπτικά, να εγκαταλείψει την χώρα για την Ράκα ή την Κούβα του Κάστρο. Φοβικά, μισανθρωπικά, ρατσιστικά κείμενα όποιας θολωμένης διανόησης, σε περιόδους μη διαυγείας ξεθάβονται και αντιμετωπίζονται ως το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο, για να μη πω ως εδάφια του Κορανιού, ισότιμα στον φανατισμό τους, από όσους πρεσβεύουν το αντίθετο. Ακόμα και άνθρωποι με κανονιστική γνώση και πτυχία σου λένε «θα έρθουν αυτοί και θα μας κολλήσουν αρρώστιες, θα κλέψουν, θα μας χαλάσουν την καθαρότητα της ράτσας». Μιας ράτσας που αιώνες τώρα κάνει προσμίξεις με άλλες ράτσες και για αλίμονο σε εκείνες που δεν έπραξαν τον ίδιο, καταδικασμένες σε κακουμουτσουνιά ασορτί με τη κλειστή τους διάνοια και ψυχή. Στο νέο μέρος, που πάνε τους προσφυγές ενώ δεν θέλουν, στη Βόρεια Ελλάδα, καμία πενηντάρια άτομα -και φυσικά ένας παπάς δικός μας, όχι του Ισλάμ ιερέας- του υποδεχτήκαν πετώντας τους γουρνοκεφαλές, γιουχάροντας και μην αφήνοντας τους να καταβαίνουν στα παραπήγματα φιλοξενίας για μια ανάσα ανθρώπινη.

. Οι προσφυγές συγκλόνισαν τον πλανήτη, αλλά όχι κάποιες απ τις δικές μας μαύρες ψυχές, που η συμπόνια τους αφορά μόνο σε θύματα του δυτικού κόσμου, λες και η ανθρωπιά τους κοιτάζει διαβατήρια. Το φαινόμενο στη Βόρεια Ελλάδα, μεταξύ λίγων ανθρώπων ευτυχώς και με τον κόσμο της Βέροιας, να αγκαλιάζει τους προσφυγές και ειδικά οι γυναίκες, δεν καταδικάστηκε, δεν αναλύθηκε, δε φωτίστηκε στο πως και γιατί του, παρά μόνο απ την εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, στο Star, σε ένα μέρος του, όπου η Πυργιώτη, η Καλογεροπούλου, ο Μπογιόπουλος μιλούσαν με γνώση και επιχειρηματολογία. Για αυτό φοβάμαι και ως μάνα και ως δημοσιογράφος και ως γυναίκα και ως άνθρωπος και ως Ελληνίδα. Για τον κόσμο που για οφέλη, μικρά ή μεγάλα, εκτελεί την ανθρωπιά. Για τους δημοσιογράφους που για πολυτελείς λαμαρίνες και ντουβάρια στα βόρεια προάστια, φτιάχνουν ιστορίες μίσους. Για τον κόσμο που γιουχάρει πονεμένες μάνες και φοβισμένα παιδιά.».

Πιστεύεις ότι στην Ελλάδα σήμερα οι άνθρωποι των media διαθέτουν star quality; Πιστεύεις ότι έχουν ταυτότητα στο παρόν και όχι επιστροφή στο παρελθόν;

«Πιστεύω στις ηρωικές περιπτώσεις, ανθρώπων εγγράμματων με πεπρωμένο και τσαμπουκά. Σε εκείνους τους λίγο εκκεντρικούς, τους ελαφρώς εμμονικούς, τους Δον Κιχώτηδες που δεν πατάνε σε εποχή αλλά σε ιδεώδη και είναι έτοιμοι να καταρρεύσουν πολεμώντας σκοτεινές σκιές με αέρα αντί για όπλα».

Έχεις νιώσει ποτέ έντονα τον ανταγωνισμό; Πιστεύεις ότι η επιτυχία φέρνει μοναξιά; και κάτι ακόμα Σου επιτρέπει ο μεγάλος ανταγωνισμός του χώρου να αναπτύξεις διαπροσωπικές σχέσεις;

«Δεν μπορώ να σου απαντήσω σ όλα αυτά. Δεν είμαι επιτυχημένη. Δεν είμαι φτασμένη κάπου. Είμαι διαρκώς αγωνιούσα. Μοναξιά με τα παιδιά, τον άνδρα μου, την μανούλα μου, τον αδελφό μου, τις θείες μου, δεν νιώθω ποτέ. Μόνο φόβο μη χαθεί κάνας κρίκος και σπάσει η αλυσίδα μου. Με ανθρώπους απ την δουλειά μου φυσικά και έχω σχέσεις, φιλίες, αγάπη. Να σου πω ονόματα; Ο Μπόνιος, ο Αλεξανδρής, η Παλαιτσάκη, η Καστάνη, ο Ροδόπουλος, η Ματαφιά, η Κατσαντώνη, η Σαμπάνη, ο Αναγνωστόπουλος, η Πλατσατούρα, κάποιοι τους φίλοι ακριβώς, εδώ και 32 χρόνια και τόσοι άλλοι που συμπαθώ, που εκτιμώ, που νοιάζομαι να ακούω το όνομα τους καλά.»

Έχεις προετοιμαστεί για τη μέρα που θα σβήσουν τα φώτα κι όλο αυτό που ζεις θα τελειώσει;

«Για το αν θα πάρω σύνταξη μου λες, ή για το αν θα πεθάνω; Το πρώτο δε το βλέπω αλλά αμήν και πότε (ποτέ!). Για το δεύτερο, όχι. Δεν θέλω να πεθάνω ποτέ και να μην υπάρχει γενικά ο θάνατος, αλλά να ζαρώνουμε με τους αιώνες ώσπου να γίνουμε τζιτζίκια και να τραγουδάμε καλοκαιριά στα κλαδιά. Ωραία;».

Παρακολουθείς τηλεόραση; Τι σου αρέσει από τα προγράμματα που παίζουν σήμερα; Διακρίνεις κάποιο;

«Τους Ράδιο Αρβύλα, με μανία. Τον Λαζόπουλο. Την ελληνοφρένεια. Την εκπομπή του Χατζηνικολάου. Την Μουρμούρα. Τις συνεντεύξεις του Κωστόπουλου. Και όλα τα ντοκιμαντέρ -αλήθεια και κάνε μου ερωτήσεις!- στο ΟΤΕ TV με την ελληνική Ιστορία. Είμαι φανατική. Α! και το αμερικανικό HD. Με τα εγκλήματα και τις ψυχογραφίες των δολοφόνων. Φυσικά και είμαι μανιακή του Game of Thrones, αλλά όπως όλος ο πλανήτης το βλέπω μαζεμένο σε όλο τον κύκλο, χωρίς ανάσα, στο λάπτοπ μου. Η τηλεόραση σε επίπεδο σειρών έξω, συνάντησε το σινεμά και η συνεύρεση τους είναι οργασμική».

Δεν μπορώ να μην σταθώ στο Εpsilon ένα κανάλι που φαίνεται να αρχίζει να κερδίζει το στοίχημα με το κοινό. Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Βλέπω την ανάπλαση του Εpsilon σε μορφή Αlter. Ακούω πολύ συχνά ότι το κανάλι δε θα πάρει άδεια και ότι ο Μένιος είναι αυστηρός, όλο φωνάζει και κανείς δεν του μιλάει. Είναι έτσι;

«Ο Μένιος είναι κανονικός άνθρωπος, πολύ δοτικός, χαρούμενος, απίστευτα ενεργητικός και δουλευταράς, με χιούμορ, απρόβλεπτος, ώστε εκεί που μιλάμε να ανεβαίνει και πάνω στο πάγκο σα κάτι πολύ φυσικό, πονετικός στους ανθρώπους του. Δεν έχουμε συγκρούσεις σ αυτήν την ομάδα και αυτό οφείλεται στον Μένιο που είναι ήπιος και καθησυχαστικός και όχι σίγουρα στο ταπεραμέντο συνεργατών, όπως εγώ, που παίρνω φωτιά αμέσως ακόμα και αν με στραβοκοιτάξεις. Προσωπικά, ο άνθρωπος αυτός δεν μου έχει απευθύνει κάτι άλλο εκτός από χαμόγελα και αποδοχή, σε σημείο που να μη μου ξανά έχει τύχει σε δουλειά, που όσο να ναι, κουβέντα θα αλλάξεις με τον άλλον στις τόσες ώρες. Νιώθω δε τόσο σεβάσμια απ το τρόπο που μου φέρεται που ή γέρασα πολύ ή με βλέπει σαν ότι πρέπει αναπληρωματική ηγουμένη στο μοναστήρι -η κανονική είναι η Παλαιτσάκη και δεν τον διαπραγματεύομαι! Τώρα, αν το Epsilon είναι Αλτερ; Μάλλον όχι. Το Αλτερ όπως όλα τα άλλα κανάλια της επικράτειας έχουν πνιγεί στα δάνεια. Το Epsilon δε χρωστάει ούτε δραχμή, ούτε σεντς, ούτε γρόσι, ούτε τίποτα. Απλώνει τα πόδια του ως εκεί που το παίρνει. Για την άδεια, τώρα, δε ξέρω! Πήρε κάνα άλλο κανάλι και αποκλείστηκε αυτό;».

Πως βλέπεις τους πολιτικούς μας; Πιστεύεις ότι θα αντέξει η πολιτική του Τσίπρα;

«Γιατί να μην αντέξει; Ως ίδια με των προηγούμενων θα έχει την ίδια μοίρα! Απλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει τόσο ανέντιμος πρότερος βίος. Τους πολιτικούς μας τους βλέπω όπως οι περισσότεροι Έλληνες με μια κατατονική θλίψη και μια απογοήτευση. Και όπως το λεγε ο Γκάτσος και ο Χατζιδάκις στο τραγούδι; «Σ ένα μήνα, σ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ, που απ τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ: «Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί! Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα.

Ρούλα Κορομηλά. Η επιστροφή της. Θέλω να μου το σχολιάσεις πρώτα σαν τηλεθεατής και μετά σαν δημοσιογράφος.

«Και στα δυο συμπίπτω! Ανυπομονώ να τη δω! Είναι ο πιο γλυκός, φιλικός, οικείος άνθρωπος στον τηλεθεατή, με τεράστια γνώση του μέσου, δουλευταρού, πολύ αγαπημένη. Και έλειπε απ το γυαλί, όσο κανείς άλλος ποτέ».

Μίλησε μου για το τελευταίο σου βιβλίο.

«Κυκλοφορεί ένα μικρουλάκι παραμυθάκι για μικρά παιδιά, το «Καληνύχτα νεράιδα νονά» εδώ και καιρό, ενώ ετοιμάζεται και ένα άλλο για μεγαλύτερους ανήλικους αναγνώστες, με προσωρινό τίτλο «Η κακιά μάγισσα απεργεί». Είμαι ευτυχής στις δύσκολες μέρες και για το βιβλίο, γιατί έχω κομποδέσει στον καλύτερο εκδοτικό οίκο της χώρας, στις εκδόσεις «ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ».

Η απόλυτη ευτυχία για σένα είναι;

«Το τελευταίοι φιλί της ημέρας, για καληνύχτα απ τα παιδιά μου. Η κλειστή μας πόρτα που μας έχει μέσα όλους γέρους και δυνατούς και γαλήνιους. Τα γέλια της Ειρήνης και της Μαρίας μου. Το καλοκαίρι. Η αγκαλιά της μάνας μου και η αίσθηση του χαδιού της από ένα χέρι με δέρμα λεπτό απ το χρόνο και ευαίσθητο σα μεταξωτό πανάκι. Τα γιορτινά τραπέζια της Κυριακής, που γύρω μας παίζουν παιδιά. Ένα αηδόνι που ξημερώματα κελαηδεί στην άκρη της αυλής μου. Η ανέλπιστη λιακάδα το χειμώνα».

Τι θα ήθελες να σου ευχηθώ μέχρι να ξανασυναντηθούμε;


Να μαστε όλοι γεροί.