Η ταινία PHILOMENA (2013) την Πέμπτη 18/12/2014 απο την Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

PHILOMENA (2013)
4 υποψηφιότητες για Όσκαρ
Μ.Βρετανία, Δραματική Κομεντί, 2013, (ΕΓΧΡΩΜΟ.) , 98'

Σκηνοθεσία: Steven Frears

Παίζουν: Τζούντι Ντεντς (υποψήφια για Όσκαρ α' γυναικείου ρόλου) Στιβ Κούγκαν, Μέαρ Γουίνιγκχαμ, Άννα Μάξγουελ, Μισέλ Φέρλι. 
Σε όλους μας είναι γνωστές οι ιστορίες αναζήτησης χαμένων συγγενών ή φίλων. Η νέα ταινία του βρετανού Στίβεν Φρίαρς «Φιλομένα» πραγματεύεται ένα παρόμοιο ζήτημα με μυθιστορηματικό ύφος καταφέρνοντας, ωστόσο, να μην περιπέσει στην παγίδα ενός μελοδραματικού, δακρύβρεχτου αφηγήματος.
υπόθεση 

Η Φιλομένα Λι (Philomena Lee) ήταν έφηβη όταν έμεινε έγκυος στην Ιρλανδία του 1952. Θεωρήθηκε «έκπτωτη» και κατέληξε σε μοναστήρι, όπου της στέρησαν το παιδί της, όταν ήταν ακόμα νήπιο για να το στείλουν σε παρένθετη οικογένεια στην Αμερική. Η ταινία παρακολουθεί την περιπέτεια και τις αναπάντεχες στιγμές που της επιφυλάσσει η αναζήτηση του γιου της για πενήντα ολόκληρα χρόνια.
Το σενάριο βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Φιλομένα Λι. Μία θρήσκα, καθολική γυναίκα, η οποία αναγκάστηκε από τους γονείς της σε ανήλικη ηλικία να δώσει το νεογέννητο παιδί της για υιοθεσία στην Ιρλανδία της δεκαετίας του '50. Έχοντας κρύψει το μυστικό της για πενήντα χρόνια, η Φιλομένα αποφασίζει τελικά να αναζητήσει το παιδί της με τη βοήθεια ενός δημοσιογράφου. 
Για τη βασική ιδέα της ταινίας ο συν - σεναριογράφος και πρωταγωνιστής της, Στιβ Κούγκαν, λέει χαρακτηριστικά:
 «Το 2010, διάβασα ένα άρθρο στην Guardian, ενώ βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη. Ο τίτλος έλεγε: «Η Καθολική Εκκλησία πούλησε το παιδί μου». Ήταν μια συνέντευξη με τον Martin Sixsmith  για το βιβλίο που είχε γράψει με τίτλο "Το Χαμένο Παιδί" της Philomena Lee, το οποίο περιείχε τις λεπτομέρειες και τον πυρήνα της ιστορίας. Με συγκίνησε πολύ αυτό το άρθρο. Πολύ σύντομα συνάντησα τυχαία την παραγωγό Gaby Tana και της είπα την ιστορία. Μου είπε ότι τη βρήκε φανταστική και αν ήθελα να κάνουμε μαζί την παραγωγή. Ήρθα σε επαφή με τον Martin, με ενημέρωσε ότι τα δικαιώματα ήταν διαθέσιμα και τα αγόρασα με την ελπίδα να αναλάβω αυτή την ταινία.»
κριτική
Η ταινία βασίζεται σε ένα αληθινό γεγονός, που γράφτηκε στις εφημερίδες και αντανακλά μια πραγματικότητα που βίωσαν πολλές άλλες «αμαρτωλές»  μητέρες εκείνης της εποχής.

Το κεντρικό πρόσωπο ερμηνεύεται από τη μεγάλη ηθοποιό του βρετανικού θεάτρου Judi Dench («Skyfall 007», «Ερωτευμένος Σαίξπηρ») ενώ το δημοσιογράφο Σίξσμιθ υποδύεται ο Steve Coogan («24 Hour Party People», «The Trip»).
Ο Steve Coogan, γνωστός ως κωμικός, αναλαμβάνει αυτή τη φορά ένα δραματικό ρόλο  και εκπλήσσει με την επιδεξιότητά του να προσθέσει λίγο χιούμορ στη διήγηση αποφορτίζοντάς τη, κάτι που επιτυγχάνεται επίσης χάρη στο λεπτά επεξεργασμένο σενάριο -το οποίο ο ίδιος συνυπογράφει- και στην παρουσία της Dench. Μαζί συνθέτουν ένα ταιριαστό δίδυμο που εντυπωσιάζει.
Η κινηματογραφική αφήγηση εστιάζει στη διαδικασία της έρευνας και στη σχέση που αναπτύσσεται, χάρη αυτής, μεταξύ του δημοσιογράφου και της ηλικιωμένης Φιλομένα.
Ο θεατής παρακολουθεί βήμα προς βήμα τα στάδια αποκάλυψης της αλήθειας, ξεκινώντας από το ψυχρό μοναστήρι, φθάνοντας μέχρι και την Αμερική.
Δίνεται το έναυσμα να αναπτυχθεί ένα είδος road-movie, με δύο συνταξιδιώτες, δύο τύπους ανθρώπων εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους καθώς προέρχονται από άλλους «κόσμους» και άλλα κοινωνικά στρώματα.
Από τη μια, έχουμε έναν καλλιεργημένο κυνικό άγγλο δημοσιογράφο με κοσμικούς τρόπους και από την άλλη μια συνταξιούχο απλή κυρία, που περνά την ώρα της μπροστά στην τηλεόραση, διαβάζει με αφέλεια λαϊκά αναγνώσματα και μένει έκθαμβη εμπρός στις πολυτέλειες των ξενοδοχείων.
Η αναπαριστώμενη κοινωνική σχέση παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον κοινωνιολογικού περιεχομένου, καθώς αντιπαράθέτει αντίθετες κοινωνικές ομάδες, μέσα από τα δύο κεντρικά πρόσωπα που τις εκπροσωπούν, και εκθέτει τις αλληλεπιδράσεις τους.
Αυτές γίνονται πηγή κάποιες φορές ενός λεπτού χιούμορ, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά το τραγικό με το κωμικό. Ο Billy Wilder, μάλιστα, με το τραγικο-κωμικό του ύφος, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το σκηνοθέτη.
Αν και υπάρχουν εμφανείς νύξεις κατά του καθολικισμού και των δογματικών του αρχών, η ταινία αναδεικνύει τη δύναμη της συγχώρεσης και θέτει το ζήτημα της πίστης σε πρώτο πλάνο, προκαλώντας ποικίλους συλλογισμούς στο κοινό. 
Δήμητρα Γιαννακού

την Πέμπτη 18/12/2014 ώρα 21.00 στο Πολιτιστικό Κέντρο Πρέβεζας