Οι πολίτες ως φιγούρες σε μακέτα...

 

Η πρόσφατα ανακατασκευασμένη Λεωφόρος Νιάρχου αποτελεί το τέλειο παράδειγμα «σύγχρονου» έργου που απέτυχε παταγωδώς να προβλέψει την ανθρώπινη καθημερινότητα. Με μία και μοναδική διάβαση πεζών σε μήκος ενάμισι χιλιομέτρου ο δρόμος λειτουργεί σαν ένα απροσπέλαστο τείχος, κόβοντας την περιοχή στα δύο.

Οι εικόνες αποτυπώνουν μια τριτοκοσμική πραγματικότητα: έναν δρόμο σχεδιασμένο αποκλειστικά για αυτοκίνητα που αντιμετωπίζει τους πεζούς ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και τους αναγκάζει να ρισκάρουν τη ζωή τους για να καλύψουν βασικές τους ανάγκες. Ένα οδικό «τείχος» που τους εγκλωβίζει  και δοκιμάζει τις αντοχές τους.

Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, κρατώντας ακόμη και μικρά παιδιά στην αγκαλιά, αναγκάζονται καθημερινά να πηδούν τις προστατευτικές μπάρες και τα κάγκελα στη μέση του οδοστρώματος. Κι αν κάποιος αρνηθεί να ρισκάρει τη ζωή του πηδώντας τα κάγκελα, «τιμωρείται» με εξαντλητική πεζοπορία για μια διαδρομή που σε ευθεία γραμμή διαρκεί 10 δευτερόλεπτα.

Για τους συγκοινωνιολόγους που υπέγραψαν το έργο στα χαρτιά, το ενάμισι  χιλιόμετρο είναι ίσως απλώς μια γραμμή στον χάρτη. Για έναν πεζό, όμως, σημαίνει τρία ολόκληρα χιλιόμετρα περπάτημα (πήγαινε-έλα) κάτω από τον ήλιο ή τη βροχή, απλώς και μόνο για να διασχίσει με ασφάλεια έναν δρόμο πλάτους λίγων μέτρων και να πάει σε κάποιο από τα μάρκετ της περιοχής (Jumbo/Κωτσόβολος/My Market/Krikonis Hotel).

Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο εξοργιστική αν κοιτάξει κανείς τις υποδομές της δημόσιας συγκοινωνίας. Η «στάση» του αστικού λεωφορείου στερείται κάθε βασικής προδιαγραφής: Ανύπαρκτο στέγαστρο για την προστασία των επιβατών από τον ήλιο και τη βροχή. Ένας «επιδαπέδιος κάδος-φρεάτιο», μια τρύπα στο πεζοδρόμιο γεμάτη με αποτσίγαρα, πλαστικά ποτήρια και κουτάκια μπίρας  κανονική εστία μόλυνσης ακριβώς εκεί που περιμένει ο κόσμος το αστικό. Και στον τοίχο όποιος θέλει γράφει ό,τι θέλει. Αυτή η εικόνα πλήρους εγκατάλειψης και βρώμας δίπλα σε ένα υποτιθέμενο υπερσύγχρονο έργο εκατομμυρίων αποτελεί προσβολή για την πόλη και τους κατοίκους της.

Το να σχεδιάζεις δρόμους αγνοώντας τη ροή και τις ανάγκες των πεζών δεν είναι απλώς κακοτεχνία· είναι εγκληματική αδιαφορία. Οι πολίτες δεν είναι φιγούρες σε μακέτα για να ακολουθούν παράλογες διαδρομές χιλιομέτρων. Η Περιφέρεια της Ηπείρου πρέπει να σταματήσει να εθελοτυφλεί. Απαιτείται εδώ και τώρα η δημιουργία ασφαλών διαβάσεων και η ριζική αναβάθμιση των στάσεων. Εκτός και αν  περιμένει να συμβεί πρώτα το επόμενο σοβαρό ατύχημα για να κάνει  το αυτονόητο. Ξέρουν την κατάσταση και η ευθύνη για ό,τι συμβεί θα είναι αποκλειστικά δική τους.

Το να απαιτείς από έναν ηλικιωμένο, έναν γονιό με καρότσι ή έναν εργαζόμενο που σχολάει να περπατήσει 1.500 μέτρα για να βρει μια νόμιμη διέλευση, δείχνει πλήρη αποκοπή από την πραγματικότητα και ιδιαίτερη σκληρότητα εκ μέρους των υπευθύνων. 

Σκεπτόμενοι πολίτες