Βροσίνα: Έκλεισε ο επί δεκαετίες φούρνος του Σταύρου Τσίτου – Σβήνει η περιοχή

Του π. Ηλία Μάκου

Επί τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια λειτουργούσε στη Βροσίνα ο φούρνος του καλού, σοβαρού και έντιμου επαγγελματία Σταύρου Τσίτου, ο οποίος εξυπηρετούσε πολλά χωριά, διανέμοντας ψωμί σε υπερήλικες που διαβίωναν σε αυτά, τόσο στην περιοχή της Μουργκάνας όσο και στις περιοχές του Ραδοβιζίου, του Βουτσαρά και του Ζαλόγγου.

Παρ’ ότι, μετά την Εγνατία, η κίνηση μέσω της Βροσίνας είχε υποστεί καθίζηση, αυτός επέμενε με ευσυνειδησία να πουλά ψωμί (πολύ ποιοτικό) και άλλα προϊόντα και να καλύπτει τις ανάγκες των χωριών.

Όμως ήρθε η ώρα της σύνταξης και ο φούρνος έκλεισε. Ένα ακόμη χτύπημα για τη Βροσίνα, που παλαιά ήταν κέντρο των διερχομένων από Ηγουμενίτσα προς Γιάννινα και αντίστροφα, αλλά και σταθμός όσων βρίσκονταν και όσων έρχονταν στα γύρω χωριά, που τώρα έχουν λιγοστέψει επικίνδυνα.

Ένα ακόμη πλήγμα για την περιοχή, που σπεύδει ολοταχώς προς τη... νέκρωση, χωρίς να φαίνονται στον ορίζοντα σημάδια αναχαίτισης της ερήμωσης.

Τα χωριά, ειδικά σε παραμεθόριες και ακριτικές περιοχές, μαραζώνουν όλο και περισσότερο. Το κράτος αδιαφορεί διαχρονικά.

Οι δήμοι έχουν «ξεμείνει» από χρήματα και ούτε τα απαραίτητα δεν μπορούν να κάνουν. Μόνο οι Σύλλογοι, Πολιτιστικοί και Αδελφότητες, συμβάλλουν πλέον στην επιβίωση των χωριών. Είτε με κάποιες εκδηλώσεις είτε με μικροέργα είτε με άλλους τρόπους.

Βέβαια και οι Σύλλογοι αυτοί περνούν μια κρίση, και λόγω οικονομικής αδυναμίας και λόγω μη επαρκούς συμμετοχής σε κάποιες περιπτώσεις· ωστόσο, δεν παύουν να είναι πυλώνες των χωριών.

Και πρέπει να καταλάβουμε ότι το να ισχυροποιηθούν οι σύλλογοι αυτοί είναι μια αναγκαιότητα, γιατί θα βοηθηθούν τα χωριά να μην πεθάνουν εντελώς, αν και σε κάποια η μοίρα είναι ήδη προδιαγεγραμμένη και μη αναστρέψιμη.

Οι νέοι δεν έχουν περιθώρια να μείνουν στα χωριά τους, αφού η ενασχόληση με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, όπως λένε, δεν τους αποδίδει πλέον τίποτα και δεν αρκεί για να επιβιώσουν.

Και οι παππούδες και οι γιαγιάδες πεθαίνουν μόνοι. Πριν λίγα χρόνια, δύο ηλικιωμένες αδελφές σε ένα χωριό, που ζούσαν μαζί, βρέθηκαν νεκρές στο σπίτι τους· και κάθε φορά που λυπητερά χτυπά η καμπάνα, σημαίνει ότι η επαρχία όλο και σβήνει...

Δεν μπορούμε να κόβουμε τις ρίζες μας και να αφήνουμε μοιρολατρικά να παρακμάζουν, να αδειάζουν τα χωριά, χωρίς να έχουμε συνέπειες, χωρίς να τιμωρηθούμε από τις ίδιες τις συνθήκες της ζωής.

Πέρα από το γεγονός ότι θα μας καταδιώκει πάντοτε η αγιάτρευτη νοσταλγία, πληρώνουμε τίμημα, ως ένα είδος φυσικής εκδίκησης, όταν αρνούμαστε αυτό στο οποίο οφείλουμε αυτό που είμαστε.

Δεν υπάρχει από την πλευρά του κράτους ολοκληρωμένο σχέδιο αποτροπής της ερήμωσης των χωριών, και ειδικά αυτών στις ακριτικές περιοχές, ώστε να μπορέσουν να ξαναζωντανέψουν.

Κάτοψη