Στρατιωτικοί -ΔΕΘ 2026: Απαιτούμε από τον Πρωθυπουργό μέτρα ουσίας, όχι άλλο εμπαιγμό

 ΔΕΘ 2026 και Ατζέντα 2030:

 

               Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ.

      Πλέον βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για την καθιερωμένη ετήσια, τυπική διαδικασία της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, όπου αναμένουμε για πολλοστή φορά να ακούσουμε για το οικονομικό θαύμα του οικονομικού επιτελείου, τις θυσίες που πιάνουν τόπο, για το πλήθος επενδυτών που ήρθαν/έρχονται/θα έρθουν βελτιώνοντας την καθημερινότητα των πολιτών μέσα από τον υγιή ανταγωνισμό κλπ. Περιέργως τα καλά νέα είθισται να καταλήγουν στο συνηθισμένο, πλην αντιφατικό, συμπέρασμα, ότι «δεν υπάρχουν χρήματα». Υπό αυτό το πνεύμα, για πολλοστή φορά η Πολιτεία «θα κάνει αυτό που μπορεί» επιστρέφοντας μετά διθυράμβων μερικά ψίχουλα στην Κοινωνία, αποκρύπτοντας βεβαίως, πόσα θα λάβει πίσω.

       Δεν θα σας κρύψουμε ότι στις ΕΔ κυκλοφορεί εδώ και καιρό από στόμα σε στόμα το ερώτημα, σχεδόν ως αστείο βεβαίως, «με ποιον τρόπο θα εξαπατηθούν φέτος οι στρατιωτικοί;». Διότι ως γνωστόν, ακόμα κι αν βρεθούν χρήματα για άλλους, για τις ΕΔ δεν βρίσκονται ποτέ, παρά μόνο με εσωτερική ανακατανομή που σημαίνει πρώτα περικοπές και στερήσεις και μετά μερική επιστροφή.

 

      Είναι γεγονός ότι τα αιτήματα των στρατιωτικών, τα οποία σας έχουμε γνωστοποιήσει κατ’ επανάληψη μέσω της δικής μας Ατζέντας καταγραφής των προβλημάτων, δεν διαφέρουν πολύ από αυτά της υπόλοιπης Κοινωνίας. Ενδεικτικά υπενθυμίζουμε:

Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού.

Επαναφορά τιμαριθμικής αναπροσαρμογής.

Μισθολογικές αποκαταστάσεις ώστε να συμβαδίζουν με το κόστος της καθημερινότητας.

Αποκατάσταση φορολογικών αδικιών (στις αποζημιώσεις για εκτέλεση υπηρεσίας που κατά βάση θίγουν αποκλειστικά τον Στόλο).

Προσαρμογή αποζημιώσεων για εκτέλεση υπηρεσίας στα τρέχοντα επίπεδα κόστους (παραμένουν στα επίπεδα 1999 επί δραχμών).

Κατάργηση εισφοράς αλληλεγγύης 2%.

Πλήρης αποζημίωση για το σύνολο των ωρών παρεχόμενης υπηρεσίας.

Αναγνώριση και αποζημίωση υπερωριακής εργασίας και γνήσιας ετοιμότητας προς εργασία.

Αποκατάσταση της ανταποδοτικότητας των κρατήσεων (πχ στην αναγνώριση χρόνου υπηρεσίας των κρατήσεων επικινδυνότητας μετά την 1.1.2011 κλπ).

Ισότιμη χορήγηση επιδομάτων δίχως παραλογισμούς (πχ στα επιδόματα παραμεθορίου, βαρέων και ανθυγιεινών, διοικήσεως και ευθύνης, κινδύνου, υπηρεσίας Στόλου, eurocontrol κλπ).

Θέσπιση επιδόματος στέγασης ανεξαρτήτως γεωγραφικής περιοχής.

Επιστροφή/καταβολή οφειλών (πχ διπλή ασφαλιστική εισφορά ΕΜΘ, μισθών λόγω μη ύπαρξης μισθολογικού κλιμακίου, μισθών ανεμβολίαστου προσωπικού που είχε τεθεί σε αναστολή κλπ).

 

      Αντί να αμβλυνθούν οι αδικίες, στις ΕΔ έχουμε υποχρεωθεί να βιώνουμε ένα δεύτερο «θαύμα», αυτό της «Ατζέντας 2030», όπου ως ψάρι βαπτίζεται, όχι το κρέας κατά τη γνωστή λαϊκή παροιμία, αλλά ο αέρας. Εδώ και αρκετούς μήνες οι στρατιωτικοί παρακολουθούν οικήματα να παραδίδονται «έναντι» (όσων είχαν εξαγγελθεί) και ημερομηνίες να λαμβάνουν διαρκώς αναβολή. Η δίκαιη ευγνωμοσύνη της Κοινωνίας (ιδίως απέναντι στο Ναυτικό, μιας και προς αυτό έγινε η επίκλησή της) μεταφράστηκε σε νέα φορολογική επιδρομή και θέσπιση νέων διακρίσεων και αδικιών. Ίσως για πρώτη φορά διαπιστώθηκαν μειώσεις στις αποζημιώσεις ακόμα και εν μέσω της αποστολής, ενώ η Πολιτεία δεν δίστασε να φτάσει ακόμα και σε περικοπές στη σίτιση των πληρωμάτων που βαφτίστηκαν αυξήσεις μέσα από οικονομοτεχνικά τεχνάσματα.

       Οι μισθολογικές αυξήσεις στις ΕΔ (που δεν είναι τίποτε περισσότερο από χρήματα που έχουν εξοικονομηθεί, αφενός από τις παραιτήσεις/απολύσεις στελεχών και αφετέρου από τις περικοπές στα μελλοντικά μισθολογικά κλιμάκια που συμπιέστηκαν στο νέο μισθολόγιο σε όσους παρέμειναν) ανακοινώθηκαν ξανά και ξανά (και ιδίως κάθε φορά που το ΥΠΕΘΑ περιερχόταν σε δεινή θέση, όπως εν όψει της ψήφισης του κατάπτυστου Σώματος Υπαξιωματικών τον περασμένο Ιανουάριο). Ως αποτέλεσμα, η Κοινωνία να αποκτούσε μια στρεβλή εντύπωση πως όλα τα χρήματα που εξοικονομεί η Κυβέρνηση διοχετεύονται διαρκώς στους στρατιωτικούς. Το γεγονός ότι ως κλάδος εργαζομένων υφιστάμεθα αδιανόητες διακρίσεις ακόμα και σε περιοχές που οι διακρίσεις έχουν πάψει να υφίστανται, διαρκώς αποκρύπτεται (πχ σε παραμεθόριες περιοχής όπως η Καστοριά και η Ροδόπη, το αντίστοιχο επίδομα καταβάλλεται σε άλλους εργαζομένους, πλην στρατιωτικών, ενώ περιοχές όπως τα Ιωάννινα έχουν «μετακινηθεί» νότια προκειμένου να μην θεωρούνται παραμεθόρια περιοχή).

      Η απλήρωτη εργασία υποβαθμίζεται περαιτέρω από «λεπτομέρεια» σε «αστερίσκο ή υποσημείωση», την στιγμή που η στρατιωτικοί διαρκώς «αναβαθμίζονται» ως προς την εμπλοκή τους στα καθήκοντα άλλων Υπουργείων και φορέων παρέχοντάς την με αυξανόμενους ρυθμούς, ενίοτε με το αζημίωτο, άλλες φορές δε, με ευτελείς αποζημιώσεις. Μάλιστα, προκειμένου να ξεπεραστούν προβλήματα που σχετίζονται με την αποστολή των ΕΔ ο νομοθέτης σταδιακά προσδίδει περαιτέρω «επισημότητα» στα πάρεργα με διαρκείς νομοθετικές παρεμβάσεις μετατρέποντας τους στρατιωτικούς σε «παιδιά για όλες τις δουλειές» και διά πάσαν νόσον (όπως για παράδειγμα η συλλήβδην «αναβάθμιση» των στρατιωτικών σε κάτι-σαν-πυροσβέστες με βάση τον πρόσφατο ν.5281/2026). Καθ’ αυτόν τον τρόπο οι στρατιωτικοί χρησιμοποιούνται για να μην γίνονται προσλήψεις σε άλλα Υπουργεία.

      Την ίδια στιγμή οι παροχές προς τους στρατιωτικούς επιβαρύνονται και μάλιστα δυσανάλογα σε σχέση με την υπόλοιπη Κοινωνία. Οι παροχές υγείας ιδιωτικοποιούνται σταδιακά καθ’ όσον οι στρατιωτικοί εξωθούνται υποχρεωτικά σε ιδιωτικές δομές, ενώ την ίδια στιγμή έχει αρχίσει να μπαίνει πολύ βαθιά το μαχαίρι στις ανταποδοτικές παροχές των Μετοχικών Ταμείων με απώτερο στόχο την υφαρπαγή και των διαθεσίμων και των αποθεματικών, πάντα προς όφελος τρίτων. Όλα αυτά συμβαίνουν ενόσω η Πολιτεία αρνείται να επιστρέψει στην Κοινωνία ακόμα και έσοδα που (κατά την ομολογία των ιδίων της των Υπουργών και βουλευτών) δεν είχε προϋπολογίσει (όπως από την πώληση καυσίμων), διατηρώντας σκοπίμως το πολύ υψηλό κόστος ζωής, προκειμένου ο κόσμος να απασχολείται διαρκώς με την αντιμετώπιση των προβλημάτων αλλά όχι με την πηγή που τα προκαλεί.

 

      Παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις, δεν μπορούμε παρά να εξωτερικεύσουμε τον προβληματισμό μας: όταν ένα Κράτος φτάνει στα έσχατα σημεία να ιδιωτικοποιεί την πολιτισμική του κληρονομιά ή το νερό (παράλληλα με περιουσιακά στοιχεία των ΕΔ, η αξιοποίηση των οποίων πέρασε σε τρίτους, με όσα αυτό συνεπάγεται για τα στελέχη), όπου καμία εξ αυτών των ενεργειών δεν συμπεριλαμβανόταν στις προεκλογικές ή προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, τότε το πρόβλημα που υφίσταται πρέπει να είναι πραγματικά τεράστιο. Υπενθυμίζουμε ότι με βάση τα διεθνή στατιστικά που έχουμε σχολιάσει κατ’ επανάληψη, θεωρούμε ξεκάθαρο ότι οδεύουμε ολοταχώς προς μια νέα, και πιθανώς βαθύτερη, οικονομική κρίση, όπου η «προσπάθεια» που καταβάλλεται μοιάζει περισσότερο με συγκέντρωση ρευστότητας μέχρι τις εκλογές, παρά με «μεταρρυθμίσεις».

      Υπό αυτό το πρίσμα, ευλόγως μας δημιουργούνται απορίες ως προς το είδος και το εύρος των «παροχών» που μετά βεβαιότητας θα υποσχεθείτε/εξαγγείλετε και στη φετινή ΔΕΘ. Την ίδια στιγμή που ακόμα και ο κυβερνητικός σας εκπρόσωπος τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι δεν υπάρχουν χρήματα για την επαναφορά του 13ου-14ου μισθού και συντάξεως (κάτι που έχει υποστηρίξει εμφατικά και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος), πλήθος αδιανόητων στοχευμένων «φημών» επιχειρεί να καλλιεργήσει «κλίμα». Φερ’ειπείν: 

Η επαναφορά του 13ου αι 14ου μισθού μπορεί να γίνει μερικώς (είτε μόνο ο 13ος μισθός και σύνταξη, είτε ως επιδόματα δώρων, είτε με αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια συνδυαστικά).

Η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης 2%, που έχει αποδειχθεί ότι πρόκειται για έναν φόρο που διοχετεύεται σε μια μαύρη τρύπα, αν όχι στην πρόωρη αποπληρωμή του χρέους. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν δείχνουν να υφίστανται στοιχεία ότι αξιοποιείται για λόγο που θεσπίστηκε. Τυχόν κατάργησή της θα φέρει μετά βεβαιότητας ισότιμο αντίμετρο.

Η θέσπιση κουπονιών σίτισης στο πλαίσιο των -pass φτωχοποίησης, γεγονός που, εφόσον όντως υλοποιηθεί, θα συνιστά μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, όταν την ίδια στιγμή πληροφορούμαστε για νέες υποβαθμίσεις της ποιότητας ζωής του τύπου «χακί καλάθι του νοικοκυριού» προκειμένου να αποδεχθούμε ότι η οικογένεια του στρατιωτικού θα ψωνίζει υποχρεωτικά από ακόμα χαμηλότερο ράφι σε σχέση με τη μέση οικογένεια.

Η περαιτέρω μείωση των φορολογικών ορίων που θα επιφέρει στοχευμένες οριακές αυξήσεις για να ανέβουν κλιμάκια οι φορολογούμενοι, κλπ.

 

      Φυσικά, όπως όλοι μας θυμόμαστε από την εποχή των μνημονίων, η χώρα μας έχει δεσμευθεί για κάθε μέτρο να εφευρίσκει αντίμετρο, υποχρέωση που έχει ξεχαστεί με την πάροδο των ετών, όχι όμως στις ΕΔ και τον πολύπαθο και αδικημένο κλάδο των στρατιωτικών. Στις ΕΔ ήδη έχει ξεκινήσει το τελικό στάδιο της υφαρπαγής προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ακόμα «μαξιλαράκι» για τις επόμενες (επικείμενες) «παροχές»: αναφερόμαστε βεβαίως στο εφάπαξ, τα μερίσματα και τις λοιπές παροχές των Μετοχικών Ταμείων, για τα οποία οι στρατιωτικοί υπόκεινται σε κρατήσεις καθ’ όλα τα έτη της σταδιοδρομίας τους, όπου θα ανέμεναν αν μη τι άλλο μια επενδυτική τοκοφορία, η οποία από την 1.1.2015 έχει καταργηθεί και μετά την ψήφιση του κατάπτυστου ν.5265/2026 αναμένεται να συρρικνωθεί περαιτέρω (εξάλλου ήδη έχουν αρχίσει να διαχέονται τα πρώτα «ρεπορτάζ»-λαγοί).

      Είναι εξάλλου γνωστό ότι η περιβόητη ενοποίηση των Μετοχικών Ταμείων των ΕΔ προετοιμαζόταν πυρετωδώς καθ’ όλο το διάστημα των διακοπών, προκειμένου να τεθεί σε ψήφιση το προσεχές (μετά ΔΕΘ σε κάθε περίπτωση) διάστημα. Δεν θεωρούμε τυχαίο το γεγονός ότι, ίσως για πρώτη φορά στα χρονικά, διαπιστώνουμε ότι ο νομοθέτης εκμεταλλεύεται την παντοδυναμία του με τρόπο προκλητικό και άδικο, θεσπίζοντας παρεμβάσεις που καρκινοβατούν μεταξύ παραλογισμού και σουρεαλισμού (ενδεικτικά, άρθρο 36 του ν.5223/2025 που καταργεί την ανταποδοτικότητα σε διενεργηθείσες κρατήσεις, άρθρο 37 του ιδίου, προκειμένου να «βάλει πλάτη» στην κακοδιαχείριση των παρελθόντων ετών, άρθρο 304 του ν.5265/2026 που θεσπίζει νέο «κούρεμα» με διπλή αναδρομικότητα).

 

              Κύριε Πρωθυπουργέ.

      Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι μέρος της Κοινωνίας και για το λόγο αυτό αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, αγωνίες και προκλήσεις. Ωστόσο, λόγω της ιδιαιτερότητας του επαγγέλματος του στρατιωτικού τα προβλήματα αυτά οξύνονται και, μάλιστα, έντονα. Κανένα άλλο επάγγελμα δεν απαιτεί αποζημίωση αποχώρησης (παραίτησης), ούτε θέτει τόσες αποτρεπτικές ρήτρες καθιστώντας την κατ’ ουσίαν απαγορευτική. Αντίστοιχα κανένα άλλο επάγγελμα δεν διατάζει άμεσες μετακινήσεις δίχως καμία μέριμνα και με ελάχιστη υποστήριξη, όπως κανένα άλλο επάγγελμα δεν στερεί την επαφή με το σπίτι και την οικογένεια σε τόσο μεγάλο βαθμό όπως αυτό του στρατιωτικού. Ακόμα και οι σπουδές των παιδιών είναι πολύ πιο δύσκολες για την οικογένεια του στρατιωτικού σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη οικογένεια. Παρά ταύτα η ανταπόδοση και η αναγνώριση δεν συμβαδίζουν με αυτές τις δυσκολίες οι οποίες είθισται να αποκρύπτονται (όπως για παράδειγμα συνέβη στα «campuses» στις στρατιωτικές σχολές, ή τα διαφημιστικά σποτάκια).

      Κατά τα λοιπά, θεωρούμε ότι και ο φετινός, καθιερωμένος εμπαιγμός είναι δεδομένος. Μια κυβέρνηση που διαρκώς μας θυμίζει ότι «δεν έχει», προφανώς δεν θα μπορέσει ξαφνικά «να βρει». Το ερώτημα είναι, πλέον, τι Κοινωνία (και τι ΕΔ) θέλετε να αφήσετε στις επόμενες γενιές, διότι, μετά βεβαιότητος, αν συνεχιστεί η ίδια ανέχεια, υπογεννητικότητα, καταβαράθρωση της ποιότητας ζωής και γενικότερη κατάρρευση Θεσμών και Αξιών, δύσκολα θα υπάρξουν επόμενες γενεές που να μπορούν να στηρίξουν την Άμυνα και την Ασφάλεια της Πατρίδας με τον τρόπο που πρέπει, σύμπτωμα  (παραιτήσεων και απαξίωσης) που ήδη παρουσιάζεται οξυμένο.

 

      Βεβαίως και η Πατρίδα μας χρειάζεται εξοπλισμούς, οι οποίοι όλοι γνωρίζουμε ότι είχαν παραμεληθεί λόγω της χρεοκοπίας. Όμως πάνω απ΄όλα χρειάζεται οικογένειες με ισχυρούς δεσμούς και μωρά. Διότι το ζητούμενο είναι, ποιοι θα χειρίζονται τους εξοπλισμούς. Όταν οι παραιτήσεις στις ΕΔ καλπάζουν ανεξέλεγκτες παρά τις «αυξήσεις», τη «δίκαιη ευγνωμοσύνη της κοινωνίας», τις «μεταρρυθμίσεις» κλπ, όταν οι στρατιωτικές σχολές συνεχίζουν να καταρρέουν παρά την προσπάθεια να καλλωπιστούν τα αποτελέσματα των βάσεων μέσα σε μια κοινωνία που γερνάει δραματικά γρήγορα, όταν από τις φετινές βάσεις (Σχολών ΠΝ και ΕΝ) προκύπτει ξεκάθαρα ότι η μακραίωνη και παραδοσιακή σχέση του λαού μας με τη θάλασσα διαρρηγνύεται, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για απλά ή έμμεσα μέτρα που πρέπει να ληφθούν.

      Ακόμα σοβαρότερα, η αποστροφή αυτή προς τη θάλασσα που συνοδεύεται από συνεχή αιμορραγία νέων παιδιών προς το «πιο ανθρώπινο» εξωτερικό, καταγράφεται σε μια περίοδο όπου ιδίως οι νέοι (ακόμα και πτυχιούχοι) αναγκάζονται να κάνουν δύο και τρεις δουλειές προκειμένου «απλώς» να νοικιάσουν ένα σπίτι και να συζήσουν, ώστε να σταματήσουν να μένουν στο πατρικό τους. Ιδίως ως προς τις στρατιωτικές σχολές, όταν πριν από 10 χρόνια δεν υπήρχε σχολή κάτω από τα 15.000 μόρια, πλέον οι περισσότερες πασχίζουν ακόμα και να κινήσουν το ενδιαφέρον και αρκετές βρίσκονται πάνω/κάτω από τη βάση του 10 με πλήθος κενών θέσεων, γεγονός που υποδηλώνει ευρύτερη απαξίωση.

 

      Είναι σαφές ότι πρέπει να υπάρξουν πολύ μεγάλες και ουσιαστικές παρεμβάσεις από την κυβέρνηση, για τις οποίες, δυστυχώς, δεν βλέπουμε να υπάρχει η βούληση, διότι χρήματα, εάν υπάρξει πολιτική βούληση, όντως υπάρχουν, όπως διαπιστώνουμε από την καθημερινή ειδησεογραφία. Ακόμα και «μεταρρυθμίσεις» στις ΕΔ δεν έχουν καμία σχέση με όσα παρουσιάζονται, γι’αυτό και έχουν προκαλέσει αιτιολογημένη έκρηξη των στρατιωτικών, οι οποίοι για πρώτη φορά στα χρονικά βγήκαν στους δρόμους ανά χιλιάδες, μετακινούμενοι από όλη την Ελλάδα και όχι μόνο μία φορά.

      Υπό το πνεύμα των ανωτέρω, επαναφέρουμε στο σύνολό τους, κατ’ αρχάς, τα δίκαια οικονομικά μας αιτήματα που παραθέσαμε στο ξεκίνημα της επιστολής μας (για τα οποία έχουμε πλήρεις, τεκμηριωμένες προστάσεις για ανάληψη νομοθετικών πρωτοβουλιών που μπορούμε να θέσουμε εκ νέου στη διάθεσή σας) με την ελπίδα ότι θα αναλογιστείτε τη σοβαρότητα όσων συμβαίνουν και θα ενσκύψετε στα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, υιοθετώντας τις εισηγήσεις μας, ενώ επιφυλασσόμαστε και ως προς το σύνολο των προτάσεών μας.