Οι μαθητές του Γυμνασίου Δουραχάνης παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση "Να ζει το Μεσολόγγι"||Τετάρτη 27 Μαΐου 2026

 

Οι μαθητές του Γυμνασίου Δουραχάνης παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση

"Να ζει το Μεσολόγγι"

Δουραχάνη, Τετάρτη 27 Μαΐου 2026

Σας περιμένουμε να τιμήσουμε μαζί το "Αλωνάκι" της δόξας

Ώρα 6:30 μ.μ.

‘Ηταν πρωί, Σάββατο Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διοδίων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία.

Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη- Κότσικα.

-Υπάρχει δρόμος ωρέ!

-Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι

παριστάμενοι.

-Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει.

«Το φως δεν χρειάζεται για να επιδειχτούμε, αλλά να φωτίσουμε και την ανθρωπότητα στις δύσκολες ώρες της. Ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι αυτή τη στιγμή, ένα πολιορκημένο Μεσολόγγι, από τα τρομακτικά όπλα της αλογιστίας. Κι εμείς γνωρίζουμε από Εξόδους. Ξέρουμε να βγαίνουμε απ ́το σκοτάδι».

Νικηφόρος Βρεττάκος

Είν ́ έτοιμα στην άσπονδη πλημμύρα των αρμάτων

Δρόμο να σχίσουν τα σπαθιά, κι ελεύθεροι να μείνουν,

Εκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το χάρο.

Πρωταγωνιστές της παράστασης είναι οι μαθητές του σχολείου μας:

Παπάς : Καλιαντέρης Σπύρος

Καπετάν Θανάσης: Ρούστας Ιωάννης

Γιώργης : Γιάννη Θανάσης

Πάνος : Μπίστας Ιωάννης

Α ́παλληκάρι : Βάσσος Βαγγέλης

Β ́παλληκάρι : Κάκαβος Ευάγγελος

Φώτος : Αγγέλης Ιωάννης

Κίτσος : Δημάκου Ραούφ

Λένω: Μικροπούλου Σοφία

Κορίτσι Α ́: Μικροπούλου Σοφία

Κορίτσι Β ́: Τσάτσα Ελένη

Παιδιά: Αγγέλη Αναστασία, Αγγέλης Μάριος, Βάσσος Βασίλης, Σαλίαϊ Γιάννης

Τραγούδι : Μικροπούλου Σοφία, Τσάτσα Ελένη

«Μια ολάκερη πόλη, παρανάλωμα της φωτιάς. Αυτό είναι το Μεσολόγγι! Τι θλιβερή εικόνα, μεγαλόπρεπη, επιβλητική και ταυτόχρονα φοβερή, που παρουσιάζει μια πόλη παραδομένη στις φλόγες...

Αλίμονο! Το άλογο σταματάει, χρεμετίζει και ξεφυσάει! Ακόμη και τα ζώα νιώθουν φρίκη μπροστά στο θέαμα της καταστροφής και της θανάτωσης τόσων ανθρώπων. Χλιμιντρίζει από πόνο! Ω! Τι μεγάλη έκταση γης είναι σκεπασμένη από ακρωτηριασμένα άψυχα κορμιά κάθε ηλικίας! Εδώ, ένας άντρας πεσμένος στη γη,βουτηγμένος στο αίμα με τα δασιά μαλλιά του ανάκατα, με τα γκρίζα μουστάκια

του παγωμένα, με ένα νέο παιδί στο πλευρό του... Εκεί, μια ομάδα ανδρών, γυναικών, παιδιών. Είναι μια ολόκληρη οικογένεια που θερίστηκε από τα πυρά μιας ομοβροντίας!

Ας στρέψουμε, όμως, τώρα την προσοχή μας στα χαρακώματα. Τα θύματα είναι αναρίθμητα, στοιβαγμένα σε σωρούς και η λάσπη έχει καλύψει τα χαρακτηριστικά τους, σε βαθμό που είναι δύσκολο να διακρίνεις το πρόσωπο, το φύλο και την κοινωνική τους θέση...

Το μεσημέρι μπαίνουμε μέσα στην πόλη... Πόσα σπίτια ερειπωμένα, στέγες γκρεμισμένες, τοίχοι διάτρητοι από βλήματα...

Με τη νυχτερινή έξοδο, τη σφαγή στον κάμπο και τη μέχρι αυτοθυσίας αντίσταση μέσα στο Μεσολόγγι, τελείωσε η πρώτη φάση του ολέθρου και άρχισε η σκοτεινή τραγωδία των γυναικόπαιδων. Την άλλη κιόλας μέρα στήθηκε σκλαβοπάζαρο...».

Αθανάσιος Ραζηκότσικας