Γυμνάσιο Μεταμόρφωσης Ιωαννίνων :Απάντηση σε καταγγελία ΚΟ Εκπαιδευτικών Ιωαννίνων του ΚΚΕ ||«Η εκδήλωση για την ΕΟΚΑ και οι ανακρίβειες στις καταγγελίες»

 

«Η εκδήλωση για την ΕΟΚΑ και οι ανακρίβειες στις καταγγελίες»

Με αφορμή πρόσφατες αναφορές και καταγγελίες της ΚΟ Εκπαιδευτικών Ιωαννίνων του ΚΚΕ,

σχετικά με την εκδήλωση μνήμης για τον αγώνα της ΕΟΚΑ που πραγματοποιήθηκε σε σχολεία του

Δήμου Ζίτσας, κρίνεται αναγκαία η τοποθέτησή μου για την αποκατάσταση της πραγματικής

διάστασης των γεγονότων.

Η τιμητική εκδήλωση για τον Κυπριακό Αγώνα, η οποία πραγματοποιήθηκε από τα Γυμνάσια

Μεταμόρφωσης και Ζίτσας, δεν αποτελεί «παρέμβαση» με πολιτική σκοπιμότητα, αλλά μια

παιδαγωγική πρωτοβουλία με στόχο τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και τη γνωριμία των

μαθητών με σημαντικές στιγμές του ελληνισμού.

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ (1955–1959) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της

σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου και του ευρύτερου ελληνικού κόσμου. Η παρουσίασή του στο

σχολικό πλαίσιο δεν συνιστά προπαγάνδα, αλλά στοιχειώδη υποχρέωση της εκπαίδευσης να

καλλιεργεί ιστορική γνώση, κριτική σκέψη και συνείδηση της ιστορικής συνέχειας.

Η εκδήλωση οργανώθηκε από εκπαιδευτικούς φορείς, με τη συμμετοχή ανθρώπων που

προσέφεραν τεκμηριωμένο ιστορικό υλικό και προσωπικές μαρτυρίες, συμβάλλοντας στη ζωντανή

επαφή των μαθητών με την ιστορία μέσα από πολλαπλές οπτικές και βιωματικά στοιχεία.

Η αναφορά σε αξίες όπως η ελευθερία, η αξιοπρέπεια και η αυτοδιάθεση δεν μπορεί να ταυτίζεται

με «εθνικισμό» ή «παραχάραξη της ιστορίας». Αντίθετα, αποτελούν οικουμενικές αρχές που

διαπερνούν τους αγώνες των λαών.

Η κριτική ότι μια τέτοια εκδήλωση καλλιεργεί «εθνικιστικές» ή «αντικομμουνιστικές» αντιλήψεις

μοιάζει να παραβλέπει το ίδιο το περιεχόμενό της. Όταν στο επίκεντρο βρίσκονται η ιστορική

μνήμη, τα «Φυλακισμένα Μνήματα» και οι προσωπικές ιστορίες νέων ανθρώπων που

θυσιάστηκαν, όπως ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Μιχαήλ Καραολής και ο Γρηγόριος Αυξεντίου, το

βασικό μήνυμα που αναδεικνύεται είναι η ανθρώπινη διάσταση της ιστορίας: η αυτοθυσία, η πίστη

σε ιδανικά και η επιθυμία για ελευθερία. Η ανάδειξη αυτών των μορφών δεν συνιστά ιδεολογική

κατεύθυνση, αλλά στοιχειώδη προσέγγιση της ιστορίας μέσα από πρόσωπα και γεγονότα που τη

σημάδεψαν.

Επιπλέον, ο ισχυρισμός περί συμμετοχής κομματικών στελεχών δεν ανταποκρίνεται στην

πραγματικότητα. Στο επίσημο δελτίο τύπου της εκδήλωσης αναφέρονται με σαφήνεια όλοι οι

συμμετέχοντες, χωρίς να προκύπτει παρουσία ή πρόσκληση εκπροσώπων πολιτικών κομμάτων. Η

αναπαραγωγή μη τεκμηριωμένων πληροφοριών δημιουργεί εσφαλμένες εντυπώσεις και

αποπροσανατολίζει από την ουσία.

Είναι, επίσης, αντιφατικό να απορρίπτεται συλλήβδην κάθε μορφή αξιολόγησης στην εκπαίδευση

και ταυτόχρονα να ασκείται αυστηρή και ιδεολογικά φορτισμένη κριτική σε εκπαιδευτικές δράσεις.

Η αξιολόγηση, όταν βασίζεται σε παιδαγωγικά και επιστημονικά κριτήρια, αποτελεί εργαλείο

βελτίωσης και διαλόγου, όχι μηχανισμό επιβολής. Αντίθετα, η επιλεκτική καταγγελία και η

απόπειρα «φιλτραρίσματος» του περιεχομένου εκπαιδευτικών δράσεων συνιστούν μια άτυπη

μορφή ελέγχου χωρίς διαφάνεια και λογοδοσία.

Προκαλεί, εύλογη απορία το γεγονός ότι όσοι προβάλλουν τον εαυτό τους ως «αντιιμπεριαλιστές»

ασκούν κριτική σε μια εκδήλωση που αφορά έναν κατεξοχήν αντι-αποικιακό αγώνα. Ο αγώνας της

Κύπρου την περίοδο 1955–1959 στρεφόταν ενάντια στη βρετανική αποικιακή κυριαρχία και

εντάσσεται ιστορικά στους αγώνες των λαών για αποτίναξη της ξένης κατοχής και αυτοδιάθεσης. Η

επιλεκτική προσέγγιση τέτοιων γεγονότων δημιουργεί αντιφάσεις που δεν μπορούν να περάσουν

απαρατήρητες.

Η εκπαίδευση έχει ανάγκη από ανοιχτό πνεύμα, πολυφωνία και εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς

και τους μαθητές — όχι από μονομερείς κρίσεις που περιορίζουν τον παιδαγωγικό της ρόλο.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι οι εκδηλώσεις για τον Κυπριακό Αγώνα της ΕΟΚΑ, με αφορμή

την επέτειο της 1ης Απριλίου, εντάσσονται στο πλαίσιο των επίσημων κατευθύνσεων της Πολιτείας

και τιμώνται τα τελευταία χρόνια στα σχολεία της χώρας, γεγονός που επιβεβαιώνει τον

παιδαγωγικό και ιστορικό χαρακτήρα τους.

Τέλος, ο δημόσιος διάλογος για την ιστορία είναι θεμιτός και αναγκαίος. Ωστόσο, η απαξίωση

εκπαιδευτικών δράσεων που προσεγγίζουν ιστορικά γεγονότα με σεβασμό και τεκμηρίωση δεν

συμβάλλει σε μια ουσιαστική παιδαγωγική συζήτηση, αλλά περιορίζει τον πλουραλισμό που

οφείλει να χαρακτηρίζει τη σχολική κοινότητα.

Ευαγγελία Δαβή

Διευθύντρια του Γυμνασίου Μεταμόρφωσης