ΑΚΚΕΛ: Το ψωμί μας, η τροφή μας οι καρκίνοι και τα ερωτήματα που κανείς δεν τολμά να απαντήσει

 

 

Ζούμε σε μια χώρα χωρίς βαριά βιομηχανία, χωρίς τεράστια εργοστάσια, χωρίς καμινάδες που καπνίζουν μέρα‑νύχτα. Όμως, η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά καρκίνου στην Ευρώπη. Πώς γίνεται αυτό; Πού οφείλεται; Και γιατί κανείς δεν μιλάει καθαρά;

 

Μήπως τελικά η αιτία δεν είναι ο «αέρας» αλλά η ίδια μας η τροφή;

 

Γιατί όταν το 90% του μαλακού σιταριού που γίνεται το καθημερινό μας ψωμί εισάγεται από την Ουκρανία, ο κόσμος έχει κάθε δικαίωμα να ρωτάει:

-          Από ποια χωράφια έρχεται αυτό το σιτάρι; 

-          Πόσο κοντά σε περιοχές με ραδιενέργεια; 

-          Πόσο κοντά σε περιοχές όπου έπεσαν βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου; 

-          Ποιος μετράει μπεκερέλ; 

-          Πόσο συχνά; 

-          Και γιατί τα αποτελέσματα δεν δημοσιεύονται πουθενά;

Διότι όταν μιλάμε για ψωμί, για γάλα, για λάδι, για νερό, δεν χωράνε τα «έτσι λένε», «όλα καλά», «μην ανησυχείτε». 

 

Ο πολίτης δεν είναι χαζός. Ξέρει ότι κάτι δεν κολλάει:

-          Πώς γίνεται μια χώρα χωρίς βαριά βιομηχανία να έχει τόσους καρκίνους; 

-          Πώς γίνεται να πεθαίνουν άνθρωποι 40 και 50 χρονών; 

-          Πώς γίνεται να βλέπουμε καρκίνους σε χωριά, σε νησιά, σε περιοχές που δεν έχουν ούτε εργοστάσιο ούτε καμινάδα ούτε τίποτα;

-          Μήπως τελικά η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια μας; 

-          Μήπως η τροφή μας, το ψωμί, το αλεύρι, τα φρούτα, τα λαχανικά, τα εισαγόμενα δημητριακά  είναι γεμάτα χημικά, φυτοφάρμακα, βαρέα μέταλλα και ραδιενέργεια που κανείς δεν ελέγχει όπως πρέπει;

-          Μήπως το πρόβλημα δεν είναι ότι «η Ελλάδα δεν έχει βιομηχανία», αλλά ότι η Ελλάδα δεν έχει διαφάνεια;

 

Γιατί αν όλα είναι τόσο «καθαρά», τότε:

-          Γιατί δεν δημοσιεύονται όλες οι μετρήσεις ραδιενέργειας σε εισαγόμενα σιτηρά; 

-          Γιατί δεν ξέρουμε από ποια περιοχή της Ουκρανίας έρχεται το σιτάρι; 

-          Γιατί δεν υπάρχουν δημόσιοι πίνακες με Bq/kg για κάθε παρτίδα; 

-          Γιατί δεν ξέρουμε πόσα φυτοφάρμακα έχουν τα φρούτα και τα λαχανικά που τρώμε από τρίτες χώρες (σε λίγο από Mercosur, Ινδία, Ουκρανία); 

-          Γιατί δεν υπάρχει καμία διαφάνεια για τα χημικά που μπαίνουν στο πιάτο μας;

 

Η αλήθεια είναι απλή και πικρή: 

-          Έλεγχοι γίνονται, αλλά όχι όσοι πρέπει. 

-          Και το χειρότερο: δεν δημοσιεύονται. 

-          Κι όταν δεν δημοσιεύεις, ο κόσμος δικαίως υποψιάζεται.

 

Δεν ζητάμε τίποτα παράλογο. Ζητάμε το αυτονόητο:

-          Δημοσίευση όλων των μετρήσεων ραδιενέργειας και χημικών υπολειμμάτων σε τρόφιμα. 

-          Ιχνηλασιμότητα για κάθε παρτίδα σιταριού, αλευριού, φρούτων, λαχανικών. 

-          Διαφάνεια, όχι κουκούλωμα. 

-          Σεβασμό στον πολίτη που τρώει, πληρώνει και δικαιούται να ξέρει.

 

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα είναι ένα και καίει: Πεθαίνουμε από καρκίνο επειδή είμαστε άτυχοι ή επειδή τρώμε αυτά που δεν πρέπει; Και αυτό το ερώτημα δεν θα το κλείσουν με μισόλογα. Θα το απαντήσουν με στοιχεία. 

 

Ή θα το απαντήσει ο λαός: Δολοφόνοι !