Χιονισμένη η δενδροεκκλησιά του αγίου Παϊσίου στην Κόνιτσα

Μέσα στη λευκότητα του τοπίου από το χιόνι, μια λευκότητα που παραπέμπει στην καθαρότητα, η δενδροεκκηλσιά του αγίου Παϊσίου στον επαρχιακό δρόμο Κόνιτσας - Λουτρά Αμαράντου, όπου έπεσε αρκετό χιόνι.

Και νιώθει κανείς μέσα σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, παρά το κρύο, χαλαρός και ήρεμος για να προσευχηθεί.

Σε κάτι τέτοιες στιγμές αγαλλίασης, μέσα στις ομορφιές της φύσης, συλλογίζεσαι πως στη θνητή ζωή μας υπάρχουν κάποια απλά γεγονότα, που δείχνουν πως την ύπαρξή μας δεν τη φοβίζουν ούτε η φθορά ούτε η θνητότητα.

Κάποιοι ασυνάρτητα λένε πως η ζωή ξεκινά από το μηδέν και καταλήγει στο μηδέν και πως η ανθρώπινη ζωή είναι ένας «ηρωικός μηδενισμός».

Αλλά δεν πείθουν αυτές οι φωνές. Γιατί ο άνθρωπος νιώθει κάτι πολύ βαθύτερο. Νιώθει πως δεν είναι δεμένος με το ψυχρό μηδέν, αλλά με τη ζωή. Αισθάνεται πως είναι ο οδοιπόρος των δύο κόσμων. Του κόσμου του χρόνου και του κόσμου της αιωνιότητας.

Και πείθεται κανείς, βλέποντας χιονισμένη τη δενδροεκκηλσιά του αγίου Παϊσίου, ότι η πίστη είναι η κινητήρια δύναμη, που μας σπρώχνει αδιάκοπα προς ολόλευκες κορυφές, μακριά από την ακινησία και τη νέκρα. Μας σπιρουνίζει και μας αναγκάζει να προχωράμε πάντα προς τα εμπρός και προς τα πάνω.