Ξεχασμένοι στα Δολιανά 208 πρόσφυγες

Σταυρούλα Πουλημένη//Στο Κόκκινο: - Στα Δολιανά, ένα χωριό 40 χλμ βορειοδυτικά των Ιωαννίνων έχουν μεταφερθεί 208 πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Οι εγκαταστάσεις του παλιού μουσικού γυμνασίου και της εστίας στα Δολιανά δείχνουν πιο φιλόξενες από τον πρόχειρο καταυλισμό στον Κατσικά Ιωαννίνων, το πρόβλημα όμως και εκεί είναι η πλήρης απομόνωση ανθρώπων και η αδυναμία πρόσβασης σε πληροφορίες και υπηρεσίες.

 04 Απριλίου 2016 20:26:59

 Στα Δολιανά εκτός από τον στρατό στην ευθύνη του οποίου βρίσκεται η λειτουργία του χώρου δεν υπήρχαν  ΜΚΟ αλλά ούτε και εθελοντικές ομάδες που να βοηθούν την κατάσταση. Τις ανάγκες για πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη αναλαμβάνει στρατιωτικός γιατρός.

 

Εκεί συναντήσαμε τον Omar Alhatz Hasan από το Χαλέπι της Συρίας ο οποίος ταξίδεψε 27 μέρες για να φτάσει στην Χίο και από εκεί τον μετέφεραν μαζί με τους υπόλοιπους από την ομάδα του στα Δολιανά. Επειδή γνωρίζει αγγλικά εκτελεί χρέη διερμηνέα καθώς στο χώρο δεν υπάρχουν διερμηνείς.

 “Νοιώθουμε σαν να ζούμε σε φυλακή, ξεχασμένοι απ`όλους και όλα” είναι η πρώτη του κουβέντα. “Είμαστε μακρυά από την πόλη και δεν μας επισκέπτεται κανένας για να απευθύνουμε έστω ένα ερώτημα. Ζητάμε θέρμανση στον χώρο και ρούχα, κάποιοι εδώ βρίσκονται ακόμη με τα ίδια ρούχα με τα οποία έπεσαν στην θάλασσα, δεν έχουμε λεφτά για να ταξιδέψουμε και δεν υπάρχει άλλος τρόπος μετακίνησης. Το μόνο που καταφέρνουμε να κάνουμε είναι να πηγαίνουμε με τα πόδια μέχρι το χωριό και να επιστρέφουμε πίσω, κάθε μέρα”

 

Στις εγκαταστάσεις υπάρχουν δωμάτια κάποια από αυτά με ξύλινα κρεβάτια, ντουζ και τουλέτες αν και πολλοί χώροι έχουν εμφανή τα σημάδια της εγκατάλειψης από τον χρόνο. Οι πρόσφυγες έχουν αναλάβει μόνοι τους τον καθαρισμό του χώρου, μιας και δεν υπάρχει κάποιο συνεργείο του Δήμου να βοηθάει στον τομέα αυτό, το πρόβλημα όμως, όπως υποστηρίζουν  είναι  ότι δεν υπάρχουν καθαριστικά για να καθαρίσουν το χώρο.


Ό,τιδήποτε χρειάζονται το αγοράζουν μόνοι τους μεταξύ άλλων και  φαγητό, καθώς ο στρατός προσφέρει γεύμα μια φορά την ημέρα το οποίο επιδιώκει να καλύπτει τις ανάγκες και του βραδυνού.

 

“Οι περισσότεροι εδώ θέλουν να φύγουν, οι κάτοικοι είναι φιλόξενοι αλλά αναρωτηθείτε πόσες μέρες μπορεί να μείνει κάποιος σε έναν κτίριο στο πουθενά χωρίς πρόσβαση στις υπηρεσίες. Αυτό που ζητάμε είναι να έρθει κάποιος αρμόδιος να μας ενημερώσει πότε και πως οι οικογένειές μας θα ενταχθούν στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης” λέει ο Faysal, 20 χρονών επίσης από την Συρία ο οποίος διερωτάται για πόσο καιρό θα βρίσκεται στην κατάσταση αυτή. Το όνειρό του είναι να σπουδάσει σε μια χώρα της Βόρειας Ευρώπης ενώ παράλληλα εκφράζει φόβους για την επιστροφή του στην Τουρκία. “Εκεί κανείς μας δεν έχει κανένα δικαίωμα, η ζωή στην Τουρκία είναι πολύ δύσκολη”.

 

Στα δωμάτια  ηλικιωμένοι προσπαθούν να περάσουν τον άπειρο χρόνο τους παίζοντας χαρτιά ενώ στην εξωτερική αυλή του παλιού γυμνασίου τα παιδιά παίζουν ανέμελα, γελούν και χαιρετούν κάθε νέο επισκέπτη στη ζωή τους. Έτσι και αλλιώς, όπως οι πρόσφυγες στα Δολιανά λένε, όταν ξεκίνησαν το μεγάλο αυτό ταξίδι είπαν στα παιδιά ότι θα πάμε μια εκδρομή και θα γυρίσουμε..