Λευκάδα: Εξερεύνηση στα ορεινά χωριά

Καθημερινή:Οταν οι ξαφνικές μπόρες στο Ιόνιο ανατρέπουν τα σχέδια για εξορμήσεις στις διάσημες παραλίες, ή όταν η παραμονή ανάμεσα σε δεκάδες γκρουπ τουριστών από τα Βαλκάνια και την Ευρώπη γίνεται ανυπόφορη, η διέξοδος κρύβεται μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά, στα ορεινά χωριά της Λευκάδας. Πυκνά δάση, απόκρημνες πλαγιές, στενά λιθόστρωτα σοκάκια, πλατείες στη σκιά των πλατανιών και πετρόκτιστα σπίτια, συνθέτουν ένα σκηνικό εντελώς διαφορετικό από την εικόνα που κυριαρχεί στα παραθαλάσσια θέρετρα.

Η Καρυά, με τη μεγάλη κεντρική πλατεία και τις δύο εκκλησίες του 19ου αιώνα, είναι το μεγαλύτερο και πιο πολυσύχναστο χωριό της ενδοχώρας, όπως μαρτυρούν τα καφενεία, οι ταβέρνες και οι χαμογελαστές ηλικιωμένες που προσπαθούν να δελεάσουν τους επισκέπτες επιδεικνύοντας παραδοσιακά κεντήματα, κεντημένα στο χέρι με «Καρσανική βελονιά». Ο δρόμος που συνδέει την Καρυά με την Εγκλουβή διασχίζει το οροπέδιο του Αγίου Δονάτου, όπου καλλιεργείται η περίφημη φακή Εγκλουβής. Χτισμένο σε ύψος 730 μέτρων, το ορεινότερο χωριό του νησιού και ολόκληρης της περιφέρειας του Ιονίου λέγεται ότι πήρε το όνομά του από τα βουνά που το περικλείουν. Εξερευνώντας την ευρύτερη περιοχή, ο πεζοπόρος ανακαλύπτει αρχαία αλώνια και ανεμόμυλους, καθώς και τους χαρακτηριστικούς «βόλτους»: χαμηλά θολωτά κτίσματα όπου έμεναν οι καλλιεργητές της αρχαιότητας την περίοδο της συγκομιδής.

Προς την αντίθετη κατεύθυνση, η Καρυά συνδέεται με τα χωριά του Δήμου Σφακιωτών, ξακουστά τόσο για την πανοραμική θέα όσο και για την επεισοδιακή ιστορία τους – στη θέση Μπόζα συγκρούστηκαν το 1819 τα Αγγλικά στρατεύματα με τους αγρότες της περιοχής, που διαμαρτύρονταν εξαιτίας της αυστηρής φορολογίας. Σχεδόν πέντε αιώνες νωρίτερα, το 1350, ο τοπικός πληθυσμός είχε επαναστατήσει και πάλι, αυτή τη φορά ενάντια στη φορολογία που επέβαλλαν οι Φράγκοι.