ΚΚΕ: ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΒΑΣΩΣ ΚΑΤΡΑΚΗ "Φωνή διαμαρτυρίας για την απαράδεκτη εγκατάλειψη"

ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΝΑ
Φωνή διαμαρτυρίας για την απαράδεκτη εγκατάλειψη
«Γεννήθηκα στο Αιτωλικό του Μεσολογγίου, ένα μικρό νησάκι, που το συνδέουν με τη στεριά δύο μακριά πέτρινα γεφύρια με πολλές μικρές τοξοτές καμάρες. Το σπίτι μας ήταν σχεδόν όλο μέσα στη θάλασσα. Στη γειτονιά καθόταν όλο ψαράδες, ένα ξυπόλυτο μελισσολόι τριγύριζε ολοήμερα, με τις γυναίκες τους συνέχεια γκαστρωμένες και τα παιδιά τους μπακανιασμένα από την ελονοσία... ο πατέρας μου λεγόταν Γιώργης Λεονάρδος... Η Μανούλα μου ύφαινε ολοκέντητα λεπτά μεταξωτά και βαμβακερά και πολύχρωμα μάλλινα κιλίμια. Γύρω γύρω στη μικρή μας θάλασσα ήταν η εξοχή, γεμάτη ελιές, χωράφια καρπερά, μποστάνια, καπνοτόπια, σιτηρά. Μια ζωή στη στεριά και στη θάλασσα γεμάτη ιδρώτα και μόχθο... Μου άρεσε πολύ το διάβασμα και πιο πολύ η ποίηση. Κοντά στα αδέρφια μου ζωγράφιζα κι εγώ. Κρυφά ονειρευόμουν να γίνω ζωγράφος.... και κάποια μέρα, αφού πέθανε ο πατέρας μου, ξεκίνησα για την Αθήνα, μην ξέροντας ακριβώς τι θα κάνω»(από αυτοβιογραφικό σημείωμα της Βάσως Κατράκη).
Εγινε μεγάλη ζωγράφος κι ακόμα καλύτερη χαράκτρια. Κι εκεί, στο Αιτωλικό, επέλεξε να κληροδοτήσει και όλο της το έργο. Χαρά μεγάλη, όχι μόνο για τους εικαστικούς που μπορούν να δουν συγκεντρωμένο σ' έναν χώρο, και μάλιστα στο φυσικό του χώρο, το έργο της μεγάλης χαράκτριας, αλλά και για τους ανθρώπους της περιοχής που θα είχαν ένα τέτοιο λαμπρό μουσείο, ένα νέο σημαντικό τοπόσημο στο λόφο, που στήθηκε γι' αυτόν ακριβώς το λόγο στο νότιο άκρο της πόλης πάνω απ' το κυμοθάλασσο. Αμ, δε. Αλλα τα σχέδια της κρατικής εξουσίας. Μόλις τέλειωσαν οι παράτες για τα εγκαίνια του Μουσείου, άρχισε και η εγκατάλειψη. Που πλέον έχει γίνει θλίψη.

(στην εικόνα η σημερινή κατάσταση του μουσείου,στην πρώτη εικόνα το μουσείο όταν εγκαινιάστηκε)

Στο εσωτερικό του εργαστηρίου χαρακτικής, που προβλεπόταν να λειτουργεί στον ισόγειο χώρο, φύτρωσαν φυτά! Φυτά πάνω στο μάρμαρο του δαπέδου! Νερά πλημμυρίζουν το χώρο από παντού. Η υγρασία ανέβηκε στον 1ο όροφο και απειλεί πλέον ευθέως ένα προς ένα τα έργα. Η μούχλα είναι ορατή και σε όσους δεν είναι ειδικοί στη συντήρηση έργων τέχνης. Αν δεν υπήρχε το τζάμι στις προθήκες να συγκρατεί το χαρτί στη θέση του, θα είχε γίνει ήδη σκόνη. Εργα ζωής, ανεκτίμητης αξίας, που προσφέρθηκαν στην πόλη για να λαμπρύνουν την ιστορία της, παρατήθηκαν, σαν η διοίκηση να ντρέπεται για την παρουσία τους στην περιοχή και κάνει τα πάντα για να τα εξαφανίσει. Το Μουσείο εξωτερικά είναι πνιγμένο στο αγριόχορτο, οι σημάνσεις που θα έπρεπε από το Μεσολόγγι ακόμα να οδηγούν σ' αυτό ανύπαρκτες. Μα κι αν φτάσει κάποιος εκεί, μπορεί να δει μόνο τα ντουβάρια. Το Μουσείο είναι κλειστό. Δεν λειτουργεί κανονικά ως μουσείο, γιατί δεν υπάρχει προσωπικό και ξεναγήσεις. Λειτουργεί όποτε μπορεί να το ανοίξει ο γείτονας - που τη γνώριζε από παιδί και που τον μεγάλωσε σαν παιδί της, η Βάσω Κατράκη - ο Σωτήρης Γερμανός. Και βέβαια, όλο το υλικό είναι αφύλακτο.
Κι όμως, υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για ένα λαμπρό μουσείο.