Ακρόπολη, Μουσείο, σουβλάκι και ύπνο...

Είναι Τετάρτη μεσημέρι, στον δρόμο προς την Ακρόπολη έχει ήλιο σαν να ’ναι ήδη Ιούνιος. Κι όμως, μέχρι τον πεζόδρομο κάτω από τον Ιερό Βράχο, η πόλη είναι άδεια. Από το Κολωνάκι ώς τη Συγγρού, ούτε ένας τουρίστας. Πρέπει να πάρεις τη στροφή για το μουσείο, για να βρεθείς ξαφνικά ανάμεσα σε πλήθη Ρώσων, Αγγλων και Ισπανών. Ολοι μαζί πάνε πέρα-δώθε στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Είναι η «τουριστική ζώνη», όπως λέει και η Ελένη, η ξεναγός στο ρωσικό γκρουπ που τώρα βγαίνει από το Μουσείο της Ακρόπολης. «Γιατί δεν τους πάτε καμιά βόλτα ώς το Κολωνάκι;», τη ρωτάω. «Δεν περιλαμβάνεται στο πακέτο τους», μου απαντάει εκείνη. «Και δεν το θέλουν κιόλας. Δεν πάνε ούτε το απόγευμα που έχουν ελεύθερο χρόνο. Μόνο αρχαία θέλουν να δουν».

Είναι η παράδοξη διαχείριση του τουριστικού χρόνου στην Αθήνα. Μπορεί ορδές Ρώσων τουριστών να αποβιβάζονται στο πλακόστρωτο του Μουσείου της Ακρόπολης, μπορεί οι αμερικανικές οικογένειες να ανεβαίνουν σχεδόν τρέχοντας τα σκαλάκια προς τα εκδοτήρια του Ιερού Λόφου, αλλά «όχι, όχι, προτιμώ να μη βγω έξω το βράδυ», λέει ο Τζέικ από το Κολοράντο όταν τον ρωτάω αν έχει ακούσει τίποτα για τη βραδινή ζωή της Αθήνας.
διαβάστε αναλυτικά στην Καθημερινή