Αγκαλιάζουν με στοργή εγκαταλελειμμένες ψυχές και μοιράζουν αγάπη!

Εδώ και περίπου μια δεκαετία βρίσκονται στο πλευρό άρρωστων ή εγκαταλειμμένων παιδιών που μεγαλώνουν σε θαλάμους νοσοκομείων, αλλά και ηλικιωμένων που παλεύουν με σοβαρές ασθένειες, τα γηρατειά και -κυρίως- τη μοναξιά τους.

Τα μέλη της Εθελοντικής Διακονίας Ασθενών επισκέπτονται καθημερινά περισσότερα από 40 νοσοκομεία και νοσηλευτικά ιδρύματα της Αττικής και προσφέρουν στοιχειώδη φροντίδα σε μικρούς και μεγάλους, που αναζητούν ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, έναν άνθρωπο για να μοιραστούν το πρόβλημά τους.

«Η Διακονία δημιουργήθηκε για να βοηθήσει ανθρώπους κάθε ηλικίας, που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία χωρίς υποστήριξη από οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον. Η αφορμή ήταν ένα τηλεφώνημα που δέχτηκα για μια κατάκοιτη γιαγιά, που έχασε την κόρη της από καρκίνο και βρέθηκε ξαφνικά στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Μια γυναίκα που δεν μπορούσε να φροντίσει τον εαυτό της έμεινε ολομόναχη, χωρίς κανένα στήριγμα» λέει ο επικεφαλής του συλλόγου, πατέρας Βασίλειος Κοντογιάννης.

Στην προσπάθεια συμμετείχαν αρχικά τέσσερα πέντε άτομα. «Ξεκινήσαμε από το Ιπποκράτειο, εγώ, η παπαδιά και δυο τρεις ακόμα. Σήμερα οι εθελοντές που πηγαίνουν σε νοσοκομεία ξεπερνούν τους 360, ενώ υπάρχουν και άνθρωποι που μας στηρίζουν με άλλους τρόπους, όπως δωρεές ή συμμετοχή στη διοργάνωση εκδηλώσεων. Φροντίζουμε 10 - 25 μοναχικούς ασθενείς την ημέρα, ανάλογα με τις ανάγκες που υπάρχουν, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στα προβλήματα των παιδιών. Το 75%-80% των αιτημάτων που δεχόμαστε από νοσηλευτικά ιδρύματα έχει σχέση με παιδιά».

Οι βάρδιες των εθελοντών είναι δίωρες ή τρίωρες, ενώ το πρόγραμμα διακονιών διαμορφώνεται καθημερινά σε συνεννόηση με τα νοσοκομεία. Οι νέοι εθελοντές περνούν πρώτα από συνέντευξη, ενημερώνονται για τις δυσκολίες του εγχειρήματος από τους κοινωνικούς λειτουργούς και παρακολουθούν προγράμματα εκπαίδευσης, που περιλαμβάνουν εισηγήσεις γιατρών, ψυχολόγων, νοσηλευτών και ιερέων. Στη συνέχεια πραγματοποιούν τις πρώτες επισκέψεις τους σε νοσοκομεία, υπό την επίβλεψη των παλαιότερων, ώστε να «δοκιμαστούν» σε πραγματικές συνθήκες.

«Δεν αποκλείουμε κανέναν, τα μέλη μας είναι ηλικίας 21-80 ετών. Εχουμε όμως μεγάλη ευθύνη απέναντι στους ασθενείς, στο προσωπικό των νοσοκομείων και στους ίδιους τους εθελοντές. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να αντέξουν το συναισθηματικό βάρος και είναι προτιμότερο να αξιοποιηθούν σε άλλους τομείς.

Αλλωστε, οι ανάγκες είναι μεγάλες, κανείς δεν περισσεύει» αναφέρει ο πατέρας Βασίλειος. Για τον πολύτεκνο ιερέα η μεγαλύτερη επιβράβευση έρχεται μέσα από τα χαρούμενα βλέμματα των παιδιών και τα θετικά σχόλια των ηλικιωμένων. «Οι περισσότεροι ρωτούν: "Πότε θα ξανάρθεις;". Σου απλώνουν το χέρι, δείχνουν ότι σε χρειάζονται, σου δίνουν κουράγιο να συνεχίσεις» σημειώνει ο ίδιος.

διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο dimokratianews.gr