ΕΥΓΕΝΙΑ ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ LIFE&STYLE ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΠΑΝΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙ..

Μία συνέντευξη απο καρδιάς έδωσε η Ευγενία Πασχαλίδου(Μις Ελλάς του 1992, δημοσιογράφος, σύζυγος, μητέρα,) στο περιοδικό Life &style μιλώντας για την σπάνια ασθένεια που την ταλαιπωρεί. Η μυασθένεια gravis, οι υποκείμενες νόσοι, τα συγκοπτικά επεισόδια, το πρόβλημα της καρδιάς της, η ανάγκη να βάλει βηματοδότη και οι πρόωρες γεννήσεις των παιδιών της τής άλλαξαν όχι μόνο την κοσμοθεωρία της, αλλά και την ίδια της τη ζωή. Το σθένος της όμως να προχωρήσει μπροστά, αλλά να στέκεται ταυτόχρονα και δίπλα σε όποιον την έχει ανάγκη τη στέφουν ήδη νικήτρια κάθε παρτίδας του όμορφου παιχνιδιού που λέγεται ζωή. Ο λόγος για το κορίτσι που γνωρίσαμε το 1992, όταν στα Καλλιστεία στέφθηκε Μις Ελλάς, αλλά έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από την τηλεόραση εξαφανίστηκε. Την ξανασυναντούμε σήμερα, σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, για να μοιραστεί μαζί μας το μεγαλύτε­ρο μάθημα που της δίδαξε η ζωή: Τη μάχη για αυτή.
Αντιμετωπίζετε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.«Ναι, είναι όμως προς το παρόν υπό έλεγχο. Δεν νομίζω ότι αποτελώ κάτι το ιδιαίτερο και ούτε -επειδή φαίνεται να το νικώ- είμαι ιδιαίτερα δυνατή. Η ζωή θέτει τα όρια. Εγώ από μωρό πάλευα με μία γενικευμένη αυτοανοσία, απλώς το Νοέμβρη του 2006 προέκυψε η μυασθένεια gravis, νευρολογική νόσος την οποία είχε και ο Ωνάσης».
Τι συμπτώματα είχατε;«Είχα δυσκολίες στην αναπνοή, μετά παρέλυσαν τα χέρια και τα πόδια μου, είχα βλεφαρόπτωση και τα μάτια μου ήταν μόνιμα σαν νυσταγμένα. Πέρασα μία ολόκληρη περιπέτεια μέχρι να γίνει η διάγνωση της νόσου. Με βοήθησαν όμως δύο εξαιρετικοί επιστήμονες, η Ελένη Χανδρινού και η Γεωργία Αλιμπιντάκη. Τους οφείλω τη ζωή μου».
Θα πρέπει να ήταν σοκαριστικό αρχικά.
«Η νευρολόγος το διέγνωσε από το πρόσωπο μου, βλέποντας μόνο τα κλινικά συμπτώματα. Μου είπε κατευθείαν πως θα στείλει την εξέταση στο Παστέρ, μιας και μόνο εκεί γίνεται η διάγνωση της νόσου. Μου φαινόταν αδιανόητο. Καλώς ή κακώς, οι άνθρωποι πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να μας αγγίξει κάτι, ακόμα κι αν ο διπλανός μας μπορεί να πάσχει από καρκίνο ή σκλήρυνση κατά πλάκας. Νόμιζα λοιπόν ότι δεν με αγγίζει τίποτα. Ποια είμαι εγώ όμως; Ο οποιοσδήποτε μπορεί να νοσήσει. Δεν έχουμε υπογράψει κανένα συμβόλαιο αρτιμέλειας».
Το σκεπτόσασταν έτσι, γιατί είστε μια νέα γυναίκα.
«Ναι. «Ένιωθα δυνατή μέσα μου. Αισθανόμουν ότι μπορούσα να υπερνικήσω κάθε εμπόδιο. Είχα πίστη στον εαυτό μου και έλεγα «αποκλείεται να συμβαίνει σε σένα αυτό». Όταν όμως ήρθαν τα αποτελέσματα από το Παστέρ και έγιναν οι υπόλοιπες εξετάσεις, που συνετέλεσαν στην τελική διάγνωση, προσγειώθηκα απότομα».
Πώς λειτουργήσατε εκείνη τη στιγμή;
«Θυμάμαι μου το ανακοίνωσε η γιατρός στο γραφείο της στο Ερρίκος Ντυνάν. Εγώ έχω ετεροχρονισμένες αντιδράσεις, ειδικά όταν πρόκειται για μεγάλα σοκ. Θέλει καιρό να το αφομοιώσει η ψυχή μου. Επίσης, δεν θέλω να φαίνομαι ποτέ και για κανένα λόγο αδύναμη. Οπότε δεν της έδειξα πόσο σοκαρίστηκα και στενοχωρήθηκα. Το πέρασα μέσα μου».
Φοβηθήκατε;
«Πάρα πολύ, αλλά ακόμα περισσότερο φοβήθηκα όταν μπήκα να κάνω τη θωρακοτομή -όπου που με άνοιξαν κυριολεκτικά στα δύο- για να μου αφαιρέσουν έναν αδένα. Βλέπετε, μία μερίδα επιστημόνων υποστηρίζει πως αν αφαιρεθεί, υποχωρούν τα συμπτώματα και ο ασθενής έχει καλύτερη ποιότητα ζωής. Η ασθένεια δεν θεραπεύεται ποτέ, αλλά μπορείς να κρατηθείς. Είναι πολύ βαριά νόσος, γιατί χτυπά τα ζωτικά όργανα. Σε αυτό το χειρουργείο -το οποίο έκανα στις 18 Απριλίου του 2007 στον Ευαγγελισμό- με χειρούργησε ο «Ιων Μπελένης. «Ήταν αμφίβολο αν θα έβγαινα ζωντανή. Με ρώτησε λοιπόν αν ήθελα να χαιρετήσω τους συγγενείς μου. Ξέροντας πως στατιστικά υπήρχε μεγάλη περίπτωση να μην πετύχει η επέμβαση και να χρειαστεί να διασωληνωθώ, να πάω στην εντατική ή ακόμη και να «φύγω», ένιωσα τον απόλυτο φόβο. Πραγματικά δεν έχω φοβηθεί ποτέ περισσότερο στη ζωή μου. Παρ’ όλα αυτά και ξέροντας πόσο αγωνιούσαν οι φίλοι και οι συγγενείς που περίμεναν απέξω, του είπα: «Πήγαινε με από την πίσω πόρτα, γιατί αν τους δω θα κλάψω». Δεν έχω κλάψει ποτέ στη ζωή μου μπροστά σε άλλους».
Φαντάζομαι ότι φοβόσασταν και για τα παιδιά σας.
«Για να είμαι ειλικρινής, δεν φοβόμουν μόνο για τα παιδιά, αλλά και για εμένα. «Ένιωθα ότι είχα και άλλα πράγματα να προσφέρω στη ζωή μου».
Άλλαξε η ασθένεια τον τρόπο που βλέπετε τη ζωή;«Ναι. Αμβλύνθηκαν πολλά συναισθήματα.» Έγινα πιο ανεκτική με χους ανθρώπους. Άρχισα να κατανοώ τις αδυναμίες τους – ακόμα και τις δίκες μου. Ήμουν πάντα πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Δεν είμαι πια».
Ήρθατε κοντά στο Θεό;«Όχι. Είχα θυμώσει και ακόμα δεν έχει στερέψει ο θυμός. Δεν αποδέχθηκα μέχρι σήμερα πλήρως το τι μου συμβαίνει. Παρά την πολυετή πάλη, δεν έχω συμφιλιωθεί καν με την ιδέα. Και δυστυχώς, πιστεύω και φοβάμαι πως όλα στη ζωή είναι τυχαία. Δεν υπάρχει για μένα ένας κύριος με άσπρη γενειάδα σε ένα σύννεφο, που δίνει σε μένα μία ασθένεια και στον διπλανό μου τις χαρές. «Όσοι δεν πιστεύουμε όμως είμαστε άτυχοι, γιατί δεν έχουμε ένα στήριγμα. Αυτό το «Αχ, Θεέ μου! Αχ, Παναγία μου», που το λες και πραγματικά το εννοείς, σου δίνει δύναμη. «Ήταν πάρα πολύ δύσκολα και για μένα και για την οικογένεια μου. Όταν ένας άνθρωπος νοσεί, δυστυχώς νοσεί μαζί του όλη του η οικογένεια. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι υποφέρουμε μόνο εμείς, ατομικά».
Πώς αισθανόσασταν ψυχολογικά;
Είχα ένα τρομερό, απίστευτο φόβο ότι θα πεθάνω. Αισθανόμουν ότι δεν ήμουν έτοιμη ακόμα, απλώς δεν ήθελα να αποχωρήσω. «Έχω πολλά λάθη να κάνω ακόμα, αυτό σκεφτόμουν. «Ένιωθα επίσης τεράστια μοναξιά, ότι δεν με καταλαβαίνει κανείς. Είναι απίστευτο αυτό το πράγμα που αισθάνεσαι μετά τη διάγνωση της νόσου».(...)
Υπάρχουν ωστόσο πολλοί άνθρωποι γύρω σας που σας αγαπάνε πολύ.«Έχω αγαπηθεί και αγαπιέμαι… Δεν λέω αυτό. Δεν ξέρω όμως αν μπορούν να καταλάβουν».
Πώς λειτουργούσατε τις στιγμές που αισθανόσασταν τεράστια μοναξιά;Έλεγα (και λέω ακόμη και τώρα, όταν χρειάζεται να νοσηλευτώ ή συμβαίνει κάποια υποτροπή της νόσου). Ευγενία, υπάρχουν πολύ χειρότερα. Συγκεντρώσου! Δεν είσαι τίποτα το ιδιαίτερο εσύ. Σου έτυχε ένα νόσημα… Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Όσο είσαι όρθια και το παλεύεις θα το νικήσεις. Μην οικτίρεις τον εαυτό σου». Ξέρεις, εμείς που νοσούμε θέλουμε την προσοχή των άλλων. Την αποζητούμε. Είμαστε λίγο ναρκισσιστές. Θέλουμε να μας ρωτάνε πώς αντέχουμε, να μας θαυμάζουν και να μας λένε «μπράβο». Όποιος δεν το παραδέχεται αυτό, ψεύδεται. Θέλουμε να αισθανθούμε τη συμπόνια των άλλων. Προσωπικά, δεν μου αρέσει όταν το αποζητώ ασυναίσθητα, και προσπαθώ να το ελέγξω».
Υπήρξε περίοδος που υποτροπίασε η ασθένεια;«Πολλές φορές. Γιατί-όπως προείπα- πάσχω από μία γενικευμένη αυτοανοσία. Αυτού του είδους η νόσος είναι ουσιαστικά πολλά νοσήματα μαζί, ένα σύνδρομο. Για παράδειγμα, λίγο πριν από την ασθένεια αυτή καθαυτή, υπήρξε άλλη νόσος υποκείμενη. Τότε έβαλα βηματοδότη, διότι πάθαινα συγκοπτικά επεισόδια. Πάθαινα, δηλαδή, συγκοπή και …έμενα. Πέθαινα».
Πόσες φορές σάς συνέβη αυτό;«Τρεις φορές. Είναι τρομακτικό. Το πρώτο το έπαθα ενώ διασκέδαζα με πολύ αγαπημένα μου πρόσωπα. Δεν είχα κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα ή άγχος. Το πρόβλημα της καρδιάς μου το βρήκε ο Δημήτρης Λαγάτορας, ο καρδιολόγος του «Μητέρα», το 2005, μετά τη γέννηση του Χριστόφορου, όπου και κατέληξα στην εντατική. Δεν μου ήρθε τίποτα εύκολο στη ζωή μου. Και τα παιδιά μου ακόμα τα γέννησα με μεγάλη δυσκολία».
Σημασία έχει ότι το παλεύετε με δύναμη.
«Δεν ξέρω αν το παλεύω με δύναμη, πάντως χρειάζομαι συμμάχους. Όποιος χρειάζεται βοήθεια, μπορεί να απευθυνθεί και στο σύλλογο μυασθενών. Είναι μια καινούργια πρωτοβουλία. Ιθύνων νους αυτής της προσπάθειας είναι ο Σωκράτης Τζάτος, ενώ πρόεδρος ο Γιώργος Μακρής. Μαζί θα είμαστε δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη».(...)

Κλείνοντας, αλήθεια, τι τίτλο θα βάζατε στη ζωή σας;«Ενδιαφέρουσα»


Διαβάστε την πλήρη συνέντευξη στο http://www.toblogtonkirion.gr/







Πηγη lile&style
Απο http://www.toblogtonkirion.gr/
.